Herdenking 4 mei

Afgelopen avond zong ik op de Dodenherdenking 4 mei aan de Kamperfoelieweg.
Dit was weer een bijzondere gebeurtenis. Het is niet de eerste keer dat ik hier een bijdrage aan mag leveren. Vorig jaar en het jaar daarvoor mocht ik er ook bij zijn. Jos de Rooij was voorzitter van dit gebeuren, maar helaas is hij veel te vroeg overleden. Zijn vriend Paul Vonk nam het dit jaar over. De herdenking begon dan ook met een terugkijken naar Jos. Dat deed mij heel veel. Chris Keulemans  hield een toespraak die mij raakte. We luisterden naar een opname van Jos waarbij hij het lied over Harry zong. Dit lied heb ik vorig jaar nog gerepeteerd, samen met Chris, bij Jos thuis. Dat was een bijzondere repetitie want het was heel knus en intiem, ondanks de zwaarte van het onderwerp.  Het was gek om Jos zijn stem te horen vanavond,  maar ook mooi.

Vanavond zong ik een gedicht van Willem Wilmink. Mij was gevraagd om dit gedicht op muziek te zetten. Het leuke vond ik dat Jacqueline Fleskens, dirigente van het Volks-operakoor van Amsterdam-Noord - er een mooie tweede stem bij bedacht heeft. Afgelopen maandagavond om notabene 22.30 uur (godsamme, lekker op tijd) hebben we de tweede stem erbij bedacht ( na haar repetitie met het koor) in het kantoortje van buurthuis Van Der Pek en vlak voor de uitvoering vanavond kwam Milou er nog bij met haar derde stem in de huiskamer ergens aan de Kamperfoelieweg toen we nog snel even gingen repeteren. Heel tof, die meiden, echt top gedaan!

Het is een hele eer en zeer bijzonder om iets bij te dragen aan de 4 mei herdending. Deze herdenking heeft altijd grote impact op mij. Wat er in de Tweede Wereldoorlog gebeurd is, is te erg voor woorden. Maar het blijft maar doorgaan.
Ik ben leerkracht van groep 8 op een basisschool in Amsterdam. Nooit zal ik vergeten die leerling wiens vader was gevlucht uit Koerdistan die tegen mij zei toen ik lessen gaf over de Tweede Wereldoorlog en de 4 mei herdenking:: Ach juf, al die herdenkingen... de wereld verandert niet en zal ook nooit veranderen..."  Ik stond met mijn mond vol tanden... ik wilde hem geruststellen maar kon slechts zeggen:" We moeten het blijven proberen, we mogen niet opgeven."
Het gaat in mijn visie vooral om bewustzijn. Het bewustzijn van wat je denkt, ziet, voel en ervaart,  en of je gelooft dat er iets veranderd moet en kán worden.

Jos de Rooij, de man van NOORD.

Jos de Rooij

Mijn muzikale carriere begon op straat. Daar liggen mijn roots. Straatmuzikanten, daar heb ik dan ook wat mee. Soms loop ik ze straal voorbij, maar mijn oren horen precies wat ze doen. Soms blijf ik even staan en geef ze een eurootje (hangt een beetje van mijn bui af J )

Er zijn muzikanten die opvallen, niet alleen door hun muziek maar  ook door hun uitstraling. Jos de Rooij was zo’n iemand.  Jos, een indrukwekkende man met lang grijs haar en een baard. Hij speelde wekelijks in het winkelcentrum van Amsterdam-Noord met zijn accordeon en samen met zijn vriend, een jongeman met het syndroom van Down, die mondharmonica speelde. Dat werd door de jaren heen een vertrouwd beeld. Een vertrouwd geluid. Die man met die lange haren en helder blauwe ogen.  Ik wist toen nog niet dat hij Jos heette.

Jos kwam ik de eerste jaren toen ik hier in Noord woonde,  tegen op verschillende locaties in Amsterdam. Eigenlijk weet ik niet eens meer wanneer ik hem voor het eerst echt aansprak en hem leerde kennen.

Eén van mijn eerste herinneringen aan hem is dat hij mij een keer een opname stuurde van een liedje. Het was mijn eigen liedje maar hij had hem ingezongen.  Ik weet niet meer hoe hij daar aan kwam, waarschijnlijk had hij het van youtube gehaald( By My Side). Hij had het vertaald naar het Nederlands en vroeg wat ik er van vond. Ik vond het erg verrassend. Waarom? Ten eerste omdat het  liedje dat ik had geschreven eigenlijk een beetje een triest liejde is , maar Jos had er iets heel swingends van gemaakt. Het swingde de pan uit, man! ( Hij zei later dat hij het akkoordenschema met de melodie heel lekker vond.)  Ten tweede, zijn vertaling had niet helemaal de sfeer zoals ik het bedoeld had. Dat vond ik niet zo erg, eerder interessant. Wat grappig hoe een ander een liedje van mij interpreteerde. Wij hebben daar later uitgebreid over gesproken.Hoe een tekst past bij het innerlijk en de beleving van het individu. Heel leerzaam!

 Wat mij, ten derde heel erg opviel was de kwaliteit van zijn opname. Die klonk erg goed. Daarom vroeg ik hem veel later eens of ik een liedje bij hem kon opnemen. Beetje brutale vraag, maar hij stemde meteen toe. Zo kwam ik bij hem thuis. Zijn thuis. Ik voelde me meteen thuis bij hem. Zijn kleine huisje, zo eenvoudig. Een mannenhuisje. Haha. En dan zo’n kopje thee of kopje koffie, weetjewel. Zoals mannen dat dan zetten.

En dan zat ik op zijn bank en dan spraken we over muziek. Jos maakte Nederlandstalige muziek en ik schrijf in het Engels. Jos stimuleerde mij om Nederlandstalig te schrijven, en jawel, ik heb daarna ook wat geschreven, niet slecht, al zeg ik het zelf J
En hij vertelde hoe hij in het leven stond. En hoe hij zijn producties maakte. En hij liet zijn muziek horen. En wij maakten opnames en spraken over Noordelingen en de Van der Pekbuurt en muzikanten en muziek en Cuba.

Wat mij het meest is bijgebleven is dit:  Jos heeft mij een paar maal gevraagd om te zingen op de 4 mei Herdenking in Noord. Hiervoor gingen wij repeteren bij hem thuis. Jos zijn familie van vaderskant  is in de Tweede Wereldoorlog omgekomen in het concentratiekamp Sobibor. Ondanks deze verschrikkelijke tragedie hadden wij een hele intieme, knusse, gezellige en humoristische repetitie. Met volle overgave speelde hij zijn lied dat  hij geschreven had over Harry, de man van Noord die een aanslag overleefde in de Tweede Wereldoorlog.  En de muziek maakte dat wij ons fijn voelden en de muziek maakte ons vrolijk! Dat vond ik heel erg bijzonder van deze repetities.

In zijn huiskamertje hingen portretten van communisten. Hij was een groot voorstander van absolute gelijkheid. Hij maakte zich druk om minderheden. Hij had een groot gevoel voor rechtvaardigheid. Daarnaast  streed voor het behoud van zijn buurt, en voor de stem van het volk. Het volk ! Daar gaat het om!  Het oprechte contact tussen de mensen!

Met hartstocht voor het Nederlandse lied liet hij me gedichten lezen om mij te leren dat taal niet zomaar iets is. Taal is een KUNST. Het lied is een KUNST.

Jos maakte een muziekopname van een liedje dat geschreven was door mijn dochter Rachel en mij.  Rachel moest het liedje inleveren op haar school voor het vak Nederlands. Jos maakte er een hele mooie kwaliteitsproductie van, en zij kreeg er een tien voor!

En toen ik vroeg: “Jos, ik wil je graag bedanken, wat kan ik voor je doen?” Toen zei hij: “Annette, schrijf een liedje voor mij over Amsterdam-Noord, voor mijn CD. Amsterdam-Noord, het stadsdeel waar wij wonen en leven. ” En dat heb ik gedaan. En het is een hele eer dat het op zijn CD staat.

En hij kwam langs als ik speelde op de Pekmarkt. En hij zei: “Ga naar meneer Arbeider, of naar dat café, daar moet je gaan spelen, dat is wat voor jou.” Jos stimuleerde mij, hij liet mij voelen dat hij vertrouwen in mij had. En dat was heel erg belangrijk voor mijn onzekere zijn.

En eindelijk kwam hij langs bij SWAN, afgelopen vrijdag, 1 april.  Ik had het hem laatst nog weer gevraagd: “Wanneer kom je nou, Jos” . “Ahh,” zei hij, “Ik moet altijd ergens spelen op vrijdag..”  En ineens kreeg ik vorige week een mailtje: “Hey Annet, ik ben vrij vrijdag, dus ik kom. Accordeon meenemen?”

Ja, natuurlijk Jos!!! De lijst is bomvol, maar jij gaat ZEKER spelen!!! Neem mee dat ding!”

Hij was er bij toen we de Purmerendse dichter Ger Belmer herdachten in de Noorderparkkamer op een speciaal ingelaste SWAN-avond.  Hij vertelde toen over zijn kroegenleven en hoe hij en Ger het Nederlandse lied op een hoog niveau brachten. Heel indrukwekkend. Hij baalde er een beetje van dat ik die avond “By My Side” niet had gespeeld, zei hij later.

En afgelopen vrijdag, toen hij dus bij SWAN gekomen was,  zei hij nog wat een indruk die herdenkingsavond op hem gemaakt had. En bijna vroeg ik hem: ‘Hey, Jos, zal ik het ook voor jou organiseren, zou je dat willen?” Maar in plaats daarvan maakten wij een selfie. Een selfie die ik die nacht, toen ik eenmaal thuis de foto terugzag op mijn PC,  zo mooi en intiem vond,  dat ik hem op mn smartphone uitvergrootte. En diezelfde selfie bleef maar door mijn hoofd spoken toen ik dinsdag naar zijn huis fietste. Omdat ik een gerucht gehoord had dat hij met een ambulance was opgehaald. En ik maakte mij grote zorgen.

Nee, nee, nee, gonsde het in mijn hoofd. Nee, het mag niet Jos zijn. En ik fietste over de Adelaarsweg en toen hoorde ik Jos. Hij zei: “Tja, het ging een beetje snel, ik kon er ook verder niks aan doen”. Of zoiets. En ik zei: Nee, nee, nee.

Ik belde bij hem aan, tegen beter weten in. Zijn buurvrouw stond buiten. Ik vroeg: wat is er met Jos aan de hand? En zij vertelde mij dat hij naar het OLVG was gebracht.

En wat er daarna gebeurde heeft een enorme indruk achtergelaten en ik ben er ontzettend verdrietig van.

Jos is heengegaan.  En mijn hart doet pijn. Maar Jos heeft mij een heel groot geschenk gegeven. Dat ik hem mocht meemaken, tot op zijn laatste dag. Dank je wel, lieve, lieve Jos XXXX

En ik heb “By My Side” voor je gezongen.

Heel veel liefs,

Annette

Giels talentenjacht

Okay dan... ik heb de verleiding dan toch niet kunnen weerstaan...
Al weet ik dat ik geen schijn van kans maak; ik kon het niet laten. Misschien ook weer Drunk Again en zo heb ik in een roes al mijn emailcontacten een mailtje gestuurd of ze mijn jacht op views en likes willen belonen, al denk ik dat ik het beter niet moet vragen... want waar gaat het nu werkelijk om.
Mijn lieve, lieve zanglerares was boos, echt boos, want het gaat niet om views en likes, het gaat om ZINGEN en om MUZIEK!
Maar toch... dank jullie wel voor de support, soms heb je dat toch nodig. Geloof in jezelf en het willen delen van je ervaringen, je emoties en je muziek. Dank, lief publiek! Voor mij kan het niet meer stuk!

Chiels talentenjacht

Open mic Paris @Pop in and @Galway Pub

Hi everyone!
I have been to Paris last week and spent a really good  time up there with my eldest daughter.
We did some tourists stuff but mostly we walked and in the night we went to some open mics. I got these adresses from a site ( sent by Magali and Barbara) and when we were in our (très low budget)-hotel we discovered that Pop In was just 'round the corner!
In the night we walked from Place du Republique to Place de Bastille (rue Amelot - in Dutch "Ruu An me Hoela" ) , this street has lots of nice pubs and restaurants on Saturdaynight (on other nights pretty quiet) . We walked to the other recommended open mics, just to see where it was.

Here is the link to the document I used to discover live music in Paris: Brad Spurgeon's Blog
The open mic at Pop In was very quiet that night, but I met some really nice and friendly people upthere.
The open mic at Galway Pub was more busier, hosted by a nice guy called Romain Bretoneiche who is a good musician himself.
 There were some interesting songwriters playing up there. Good atmosphere, nice listening people. As the document says: a must go if you are a songwriter.
We did go by already in the afternoon, just to check how it looked like and the Pantheon is close to this bar, so we had a good walk. We liked the pub so in the night we came back to the area.  Late at night we were a little worried about catching a metro somewhere but we made it and Paris looked great at night!

 

Host at Pop In, gave a good sound

 

made some friends in Paris

Met rapper Guno Koese 

 At Galway Pub
 

Paris 'round Midnight 

Amsterdam - The End of The World - Einde van de Wereld

I have been playing several times on this lovely boat. The boat is called "Einde van de Wereld" and yes , it's somewhere at the end of the world... somewhere on the river (Het IJ)  in our lovely city Amsterdam.
You can eat there really good foot and... good music.

As I said, I have been playing there before, and this time I played  with Mario on bass and we played just one set, because there were also some other lovely songwriters playing that night. We did a good job together although Mario lost his head, hat I mean... it was too hot to wear a hat like that on stage :)))

Rei Satoshi is a great guitarplayer, she organized this guitarnight. She played her songs with Andries Zwart(guitar) and later on she played with  Marloes Klaasen. Marloes  is a lovely songwriter and she plays as a duo with Rei. They call themselves Cattitude.

Jim Marsdon, a very nice guy from Londen, living for many years in Amsterdam, got a great voice, and he played some covers with so much energy! Me and my friend Barbara sang with him (just as audience) and I had a great time. Of course I will tell you always how great and lovely and good my musical times are, but I am really serious about this one.

That is because I love the End of The World. This boat is a good restaurant. The people who work there are mostly volunteers and they are so relaxed, I can recommand everybody to come over.
Find out yourself!! Click here: Einde van de Wereld

Hope to meet you soon, I will come back there for sure!

Marloes en Axel

Rei en Marloes

Andries en Jim

Recording @Zozos

Last Friday-night I hardly didn't sleep so I was a little depressed when I woke up in the morning. I first thought I didn't have energy to make some recordings that night, and actually I wanted to cancel the whole thing,  but Mario was so excited and also Jannet wanted to come over so I decided to go and guess what,  I am so happy I didn't cancel!  I had a great night with my friends Mario and Jannet and Johann,the owner of the studio,  is such a nice, sweet and relaxing man! I really enjoyed being at Zozos!

I met Mario and Jannet at Central Station and we cycled to Studio Zozos, it was cold and rainy but at Zozos it was warm and cosy. Zozos is the studio of Johann Grunwald, a drummer and engineer. We asked him to record our music because he did last year when we played at Paleis Der Weemoed. I think he did a really good job that time,  so I asked him if he wanted to record us again and fortunallity he invited me to come over.

So last night we  played some of our music and recorded the music in just one track. Sometimes we had to start all over again because some trains passed by :))

We had a nice time together, very relaxing! We brought some red wine and played very concentrated our songs. The sound was very good while we were playing, in spite of the thundering trains...
So we played from 7 pm to 10 pm without taking a break and recorded 5 songs.
After that me and Jannet had fun by singing and playing with the turning chairs :)


Okay, I am singing competely out of tune on the turning chair, who cares anyway... but... I must say that I have learned already so much from Mathilde Santing her singing lessons. I have had only three lessons now and I had to think about her all the time when I was singing my song 'Those Words ' . I never sang that song so clear and in tune, I have no idea how I did it, but I was thinking about everything Mathilde told me to think about.

So, i came home a bit late but very satisfied and next week we will mix the recordings and i am gonna think about what kind of vid i will make.

Thank you Johann, Mario and Jannet! XXX

De Vorstin / Hilversum

Rocktempel De Vorstin in Hilversum heeft een heel mooi muziekcafé en daar worden maandelijks open mics gehouden. De open mics zijn er populair, de zaal zit meestal vol en de sfeer is erg goed.
Het is een heel mooi podium om te spelen, goed professioneel geluid. Er worden geluids- en filmreportages gemaakt van de optredens, dus zeer de moeite waard voor muzikanten om daar eens te komen spelen!

Het was het spannendste optreden ooit voor mij en bassist Mario. Waarom? Nou het eerste liedje liep nog wel, al had ik per ongeluk tijdens de soundcheck alle laag uit mijn gitaar gehaald ( er waren problemen met het gitaargeluid, en ik had na verwisselen van kabels mijn gitaar niet meer bijgesteld, en ik dus mijzelf niet zo goed kon horen via de monitoren omdat mijn gitaar nog te schel stond). In het filmpje hieronder kan je zien dat ik tussendoor heel snel probeer mn gitaar bij te stellen - maar, hoe dan ook, het eerste liedje verliep redelijk, maar het tweede liedje... ging perfect totdat we aangekomen waren bij de laatste vier maten. De LAATSTE vier maten, zeg ik je.... geen idee wat er gebeurde, maar ik sloeg gewoon een verkeerd akkoord aan, compleet out of de toonladder en dus wat doen je dan? Juist, het complete NU ervaren... Dus je helemaal suf improviseren totdat je de boel weer op de rails gezet hebt.... ik riep tussendoor naar Mario: laten we Blue Sky gaan spelen! Okay, knikte Mario en we gingen over naar E groot ... toen dacht ik: Maar ik wil helemaal niet dat liedje nu spelen... We moeten terug naar A mineur.... hoe dan ook, we eindigden precies gelijk en natuurlijk dacht ik dat ik totaal de boel verziekt had .... tot ik hoorde dat dus gewoon niemand het gemerkt had... pffff.... we hebben er wel om gelachen later, en ja... volgende keer dus net zoals deze keer gewoon stug doorgaan en net doen alsof het er allemaal bij hoort....
Het was een hele leuke middag, het was een gevarieerd programma. Mijn lieve collega Marloes heeft ook gespeeld met supergitariste Rei en al met al gingen we met een goed gevoel weer huiswaarts.
We komen snel terug! En wel zondag 27 maart! Nu alweer zin in!