Israël and the Palestinians

DUTCH TRANSLATION BELOW
How I discovered the Westbank

The husband of a good friend of mine died suddenly from a cardiac arrest last year. My friend lives with her family in Jerusalem and I decided to visit her as soon as I could. I booked a plane and so I flew totally unprepared to Israel.

As a young girl, I deliberately chose not to deepen myself into politics. I have not watched the news for years and I read newspapers every now and then superficially. You may find that strange, but I have enough trouble with myself. I think it is better for my personality to focus on my immediate environment.  I am a teacher at a primary school. There I deal with 25 children and their parents every day. I want to take good care of that.  For my own sake is that enough work.

In addition, I am a musician and I write songs.

That's why I planned to sing in the streets of Jerusalem, my friend had told me that it’s not unusual there. And the only thing I  was worried about was:” oh, I hope there will be  no attack committed by a Palestinian or something like that...”. The combination Palestinian / terrorist / attack I had caught from the media ... However, I got a laryngitis. So making music was not possible. And so my friend invited me to come with her and  see and understand more of the country.

So she took me to the beach in Tel Aviv and she took me to the West Bank. At first I thought I saw sound barriers around me, I know, very naive, even though I had heard something about checkpoints. I did not know what that was, checkpoints. I had seen strange movies on youtube. About soldiers who intimidate children.  They stopped children who wanted to go to school  Very strange vids, why do ten big soldiers surround a single child of barely 10 years?

Very slowly I started to see what I just did not see at first. It is fun in Jerusalem, it feels safe. Yes, there are many soldiers, young people, women, men. Sometimes still  almost children. As a woman I dare to walk alone on the street late at night. What a wonderful city.

But then I went through a checkpoint towards Bethlehem. And I saw more and more fences, barbed wire, people who were stopped. Soldiers laughing, playing with people. And I heard stories.

Suddenly saw two types of buses. The Jewish and Arab. I drove over roads that are not indicated in Google maps ...

If you do not know  you do not see it. If you see something happening , you do not really see it because you can not believe it, you cannot hande it yet.  But if you are always pointed out and you feel that something strange is going on, you are gradually seeing more. Piece by piece. And that is a very weird inner experience.

I do not want to take a position. I am not against or for Palestinians or Jews. The story is nuanced. It has to do with identity. But I always take it for the oppressed. The unjust. And that's what I've seen there. There is something very serious going on there and in a very strange way and  the whole world knows. I do not want to watch a journal, I do not want to read newspapers. Since I have been home from Israel  I have read a lot about the situation, I talked to people with differents point of views.

checkpoint

I get a headache. The bickering, the opinions,  choosing for one or another. I can no longer be a spectator if I have experienced injustice. In person. I have enormous respect for my friend who, in her own personal way, makes connections between Jewish people and Palestinians. She makes that they get to know each other as human beings. She shows that they do not have to be afraid of each other. That there is a possibility to live together. There IS a possibility!

How special and wonderfull Jerusalem would be if human beings could  live and celebrate their lifes  together !? What a great example for the world that would be!

 I also have a lot of respect for the way my friend processes her own personal loss. She lost her husband. She has two growing children.

I need time to process what I have seen and experienced in Israel in a short time. I want to thank my friend for what she has given me.

And I want  people to grow up and understand.

I wrote a song. It is called: Stones in the desert.

De man van een goede vriendin van mij overleed vorig jaar plotseling aan een hartstilstand. Mijn vriendin woont met haar gezin in Jeruzalem en ik besloot naar haar toe te gaan. Ik boekte de reis en  zo vloog ik totaal onvoorbereid naar Israël.  

Ik heb er als jong meisje bewust voor gekozen om me niet in politiek te verdiepen. Het journaal kijk ik al jaren niet meer en kranten lees ik zo nu en dan oppervlakkig.  Dat mag je raar vinden maar ik heb genoeg gedoe met mezelf. Ik vind het voor mijn persoonlijkheid beter om me te richten op mijn directe omgeving waar ik mogelijk iets voor zou kunnen betekenen. Neem mijn werk als leerkracht op een basisschool. Daar heb ik dagelijks te maken met 25 kinderen en hun ouders.  Daar wil ik graag goed voor zorgen.

Daarnaast ben ik muzikant en schrijf ik liedjes.

Daarom was ik van plan om in Jeruzalem op straat te spelen, mijn vriendin had me laten weten dat dat daar heel goed mogelijk is. Het enige wat ik dacht was: oh, als er maar geen aanslag op mij gepleegd wordt door een Palestijn ofzo. Want combinatie Palestijn/ terrorist/ aanslag had ik wel opgevangen uit de media... Echter, ik kreeg een keelontsteking. Dus muziek maken zat er niet in. Mijn vriendin nodigde me uit wat meer van het land te zien en te begrijpen.

Zo nam ze me mee naar het strand in Tel Aviv en de West Bank. Eerst dacht ik nog dat ik geluidswallen om me heen zag, ondanks dat ik iets gehoord had over checkpoints. Ik wist niet zo goed wat dat was, checkpoints. Ik had wel vreemde filmpjes gezien op youtube. Over soldaten die kinderen tegenhouden om naar school te gaan. Heel vreemde filmpjes, waarom omsingelen tien soldaten één enkel kind van nauwelijks 10 jaar?

Heel langzaam ging ik zien wat ik eerst gewoon niet zag. Het is leuk in Jeruzalem, het voelt veilig. Ja, er zijn veel soldaten, jonge mensen, vrouwen, mannen. Soms nog bijna kinderen. Ik durf er als vrouw ’s avonds laat alleen over straat. Wat een heerlijke stad.

Maar toen ging ik door een checkpoint richting Bethlehem. En ik zag steeds meer hekken, prikkeldraad, mensen die tegengehouden werden. En hoorde verhalen.

Zag ineens twee soorten bussen. De Joodse en Arabische. Reed over wegen die niet aangegeven worden in Google maps...

Als je iets niet weet zie je het niet. Als je iets hoort, zie je het niet omdat je het niet kan geloven. Maar als je er steeds op gewezen wordt en je voelt dat er iets vreemds gaande is dan ga je langzamerhand meer zien. Stukje bij beetje. En dat is een hele rare innerlijke ervaring.

Ik wil geen standpunt innemen. Ik ben niet tegen of voor Palestijnen of Joden. Het verhaal ligt genuanceerd. Het heeft met identiteit te maken. Maar ik neem het altijd op voor de onderdrukten. Het onrechtvaardige. En dat is wat ik daar gezien heb. Er is iets heel ernstigs daar gaande en op een hele vreemde manier weet de hele wereld het en kijkt iedereen toe. Ik wil geen journaal kijken , ik wil geen kranten lezen. Sinds ik thuis ben heb ik toch eens een kijkje genomen en zie ik hoe eenzijdig de informatie doorgegeven wordt.

Ik krijg er hoofdpijn van. Het geruzie, de meningen, het partij kiezen. Maar ik kan geen toeschouwer meer zijn als ik onrecht ervaren heb. Persoonlijk.  Ik heb enorm respect voor mijn vriendin die op haar eigen persoonlijke manier verbindingen legt tussen Joodse mensen en Palestijnen. Dat zij elkaar leren kennen als ménsen. Dat zij niet bang voor elkaar hoeven te zijn. Dat er een mogelijkheid bestaat om samen te leven. Die mogelijkheid IS er! Wat zou het Jeruzalem bijzonder maken als er in deze stad samengeleefd en gefeest kan worden. Wat een groot voorbeeld voor de wereld zou dat zijn! Ontzettend veel respect heb ik ook voor de manier waarop mijn vriendin haar eigen persoonlijk verlies verwerkt. Zij is haar geliefde verloren. Zij heeft twee opgroeiende kinderen.

Ik heb tijd nodig om te verwerken  wat ik in korte tijd in Israël gezien en ervaren heb. Ik wil mijn vriendin enorm bedanken voor wat zij mij gegeven heeft.

En ik wil de onderdrukten een hart onder de riem steken.

Ik heb er een lied over geschreven. Het heet: Stones in de desert.

 Last year I taught a series of lessons on the blues

.

When I showed the class a recording of Robert Johnson, a student exclaimed that he was going to put his hands over his ears because he couldn't stand this kind of music.

"I don't know why," he said, "But this kind of music makes me feel really miserable..."

But he had to participate in the lesson. The kids had to write (and perform) a blues, he did a good job, though and I wrote a song about this student's reaction; a reaction that I found very pure.

Mario and I played that song at the shopping centre in Amsterdam.

Annette Vogel @ Grande Soirée Amusante, ASG, Backstage Hotel Amsterdam, ...

New permit to play with an amplifier in Amsterdam

 I have good news!

The municipality of Amsterdam has extended my permit! With special thanks to Mr. A. of the Noord district; after a short chat it took him only a day to honor my request which is pretty fast for this kind of requests.

Applying for a license for amplified music is apparently very unusual by Amsterdam standards. It is forbidden to play amplified in Amsterdam, but I have the idea that recently musicians are no longer sent away by the police as quickly as before the lockdown. That’s great, let's keep the streets alive!

Short busking trip to France

Hi folks!

I got this license to play in the metro of Paris and that is why I go now and than to that city. I bought a train ticket for only 35 euros and i wanted to go there in Januari. But than i got Corona so i changed tickets. Actually i did not feel like I would spend a lot of time in the metro so i decided to travel a little further: I took a TER train to Tours. 

It was quite hard to find a good spot, the old city has restaurants and lots of poor begging people, did not feel right to play there. I walked around when i arrived late at night and decided to play next day in front of the Monoprix in a large street with trams. that night I bought some wine and cheese and spent the night in this two stars hotel which was fine. 

My first night in Tours 

Next day i had some coffee ( 4 euro) and then I went to the Monoprix.  Iwas almost ready to perform when this security guy sent me away. I felt like a beggar from my song Beggars. 

 I looked for another spot which was difficult because of pretty much people with this little cup, asking for money. Finally I played at the end of the street, it was pretty quite but i did a good set and the preople reacted friendly. 

I took a break and at the end of the afternoon i did another set at a more crowded place, in front of a banque. I went allright, but this Bulgaria guy chased me, actually i heard him playing and so i moved to another spot. But then after a while he came to me and d as is that he wanted to play. I tried to explain that i just moved because of him but he did not speak French or english. Hè became angry but left. After 29 minutes he came back and started to play a scale, just on the side of the street. I felt very uncomfortable but again he left. I was done and wanted to look for another spot. I saw him playing and i thought: lets give him a big smile and tell him he can play anywhere hè wants. Hè asked me if i was married, if i got kids and then he wanted to kiss me on the cheek, i shook hands. 

I looked for another spot but there was this begging lady who shouted at me that i could not use that spot. It was sort of sleeping spot, i did not understand but it was clear she was defending that spot  it was in front of a closed magasin, i think it was the home of a homeless person. 

I left that space but then I returned to the woman who was smoking on her fishing chair with her money cup in front of her. Actually she looked like a nice lady. Suddenly I felt really tired and spoke that up out loud. She said ' we all are'. Yeah sure, who am I to complain, i am not a beggar, i am a songwriter who is travelling and busking. 

my view from my hotel in tours: sunset 

Later at night I met her again in the old centre where she was begging, and i spoke to her again. She has a tough life but does not complain and brothers nobody. Just sitting there patiently with some charisma around her. A strong woman. 

I did not sing anymore, i went to a bar with really good music, some French guys were jamming and i really liked their music. 

I drank some wine and went to the hotel. 

Next day i took a TGV to Paris. I wanted to play at metrostation République but there was this woman singing some soul. Good voice, so i did not mind waiting for her to finish. 

But after one hour I asked her when she would leave and she told me she would stay another two hours! My god, so i left the station and looked for the hotel I booked. 

That was near Place de la République so i could return easily to the metro. I did some shopping, had my dinner in the hotel ( just a piece of bread and some wine) and went back to the station praying no musicians on my favorite spot. And yes, i could play. I played untill 9.30 om untill a guy stole some money from my hat. 

That's never happened before, i felt not so safe anymore. 

So i went back to the hotel. Then i decided to go to an open mic for singers. It was a 20 minute walk from my hotel and i am very glad i did go because i had a great night! This was not an open mic, but a singing jamsessions. There are books with french lyrics and english lyrics and everybody can sing along with an acoustic band. I thought what the heck, i just go for it so i sang from the top of my longues :) 

It was really late as i finally fell asleep in my nasty room in the hotel :) 

When I woke up my first thought was: yes! Today I am going Home! :))

Now it maybe seems like I did not like this trip at all, but you know, I díd like it. I mean, to travel all by yourself you get to know yourself really good and sometimes it feels real bad, but I got my iphone and internet so I can always call my best friends anywhere. 

And when I came home I felt so damn rich, I mean, I got a house, I got food , I got work, I got everything I need. And my love Mario was waiting for me. Actually that's the best of all. 

me playing in the 'tram street in Tours

my hotel room in tours

I had a rosé at a bar where was live music

rocking 

TGV back to Paris

Place de la Republique

Hotel Exelsior near place de la republique

my room

coffee in the morning

Keep Streets Alive | Annette Vogel

 Afgelopen Sunday hebben we 's morgens om 9 uur in weer en wind dit clipje gemaakt.

Winkelcentrum Buikslotermeerplein in Amsterdam-Noord, daar spelen we regelmatig op straat. 

Van onze CD Keep the Streets Alive!

 Vandaag opgenomen in mijn lokaal. Het nummer is opgenomen door Hans in zijn studio 66 en Mario speelt de bas. Maandag beginnen de scholen weer. Gelukkig gaan de basisscholen weer open. Ik verheug me er op. Ik ga muziekgeschiedenis geven en ik begin bij de oorsprong van de blues.

 It's been a while... still playing livestreams every Sunday live at cafe Zamen in Amsterdam and online at café The Moot on Facebook

Join us! 

My daughter Annika (18) is a singersongwriter

I am very proud of my daughter, she write her own songs and it is so beautiful. A teacher of the Conservatory of Rotterdam (NL) offered her to record her songs. That is really great. For now she recorded her songs at studio66 Hans Meijer. You can listen to her songs right her on Soundcloud or Bandcamp

Annika Songs · All I Can Do

Artiesten over psychisch gedoe

Live bij Podium 107.1 · Item Met Annette Vogel

Optreden in Kroeg van Klaas in Groningen

 Hi you all!

Because of the Corona the gig was cancelled and so we decided to do a livestream.

We had really much fun and Marleen, the owner of the café was happy for the support she got.

You can watch our livestream right here: 

gigs in oktober 2020

Hi guys how are you all? 

It is hard not to get depressed in these hard corona Times. That is why I make as much Music as possible. 

Every Sundaymorning i do a livestream on Facebook at 9am gtm , ( 10 AM Dutch time!). Yes that is early but i am an early bird :)) and if you are too than i hope to cheer you up on these Sundays.

I do also some live gigs, I am very happy to play every Saturday at expocafę Zamen in Amsterdam, with Mario on bass and cajonist Tommy

This month we will drive to Groningen, a nice town in the north of the Netherlands, where i lived almost 20 years.

We will play in De Kroeg van Klaas on October 24 (5pm) and in Andledon Sunday Oct 25 ( 2.30pm). Hope to meet you there, we will try to go live on fb if you cannot make it :)

Best Corona gig ever!

Back to my roots: Joan Baez, Leonard Cohen and Simon & Garfunkel.
Playing for people who are already weeks in quarantaine; I love to do this, these gigs are very special to me. Watch the vid where the man is singing and dancing.
Stay home but I come to you if safe and necessary

The Corona virus at school

The Corona virus at school

 I am a musician but  I also work as a teacher at a primary school; my pupils are 11-13 years old. By combating the coronavirus, a lot of people work at home and the schools are closed from Monday.  Monday we had a meeting at school to talk about how we could still provide education. Then we started preparing our lessons. On Tuesday morning, all children were able to collect their books and notebooks between 9 and 12 am and they started working on their homework this morning (Wednesday). We worked hard! I collected all the phone numbers of the children of my class (group 8) and created a group chat. The apps with a ‘goodmorning’ arrived early this morning. At 9 pm the work schedule was sent by the Parro app, a mail to all parents and I also sent the files as images to all kids in the whatsapp group. Some children had some questions, but soon everyone started doing their homework. At the end of the afternoon I received daily reports by email. It is all quite drastic. The whole society upside down. This afternoon I got the message that the  final(cito) test for group 8 is canceled this year. Not everyone is happy with that. Tomorrow morning I will send documents with answers  so that the kids can check their homework. And then they got new homework.I would like to give a lesson online but I did not figure out yet what’s the best way to do this.When I got back home, my daughter, who is in high school, took online lessons by Google Meet.Sounds good. I think that this whole event can lead to a completely different direction in education. I am curious what will happen.  I try to get the most out of it as much as possible.Musically, all performances up to and including April have been canceled. Playing on the street is currently also not done. As a metro musician, I was told by the RAT Paris not to play in the metro.I would go back to Paris in early April to renew my permit, but of course I also had to cancel this trip. Fortunately, the NS reimbursed all costs. So much for the update.

Niet naar Parijs...

(English below)

26 februari

Na zes weken gips was ik blij dat het er af mocht. Ik was van plan om vrolijk huppelend het ziekenhuis te verlaten, maar dat viel een beetje tegen. Sterker: ik kwam nauwelijks vooruit. Mijn been werkte niet echt mee. Dus. Ik droeg mijn hoge laarzen een paar dagen totdat mijn voet zo knelde en pijnlijk aanvoelde dat ik me zorgen begon te maken. Terug naar het ziekenhuis. Gelukkig geen trombose, daar was ik een beetje bang voor; mijn voet was namelijk zo opgezet, het leek alsof de aders op ontploffen stonden.

Maar goed. Afspraak met fysiotherapie gemaakt en toen ik thuiskwam toch mijn kleine reisgitaar ingepakt. Klein rugzakje met toilettas, krukje en muziekstandaard en een rondje met deze weinige bagage in mijn huiskamer gelopen. Waarom? Omdat ik dit weekend een reis naar Parijs had geboekt. Even proberen of dat allemaal ging lukken.  Nou, het kon net. Het kon zelfs nog beter: als ik het visserskrukje en de muziekstandaard nu eens ook thuislaat en alleen een kussentje meeneem? Dan heb ik echt niks om mee te sjouwen, maar dan moet ik wel op de grond gaan zitten.... Netzoals vroeger. Op de grond zingen.... zo ben ik begonnen. Zoals de bedelaars dat doen, hè.  Nu nog even een ongebruikt papieren bekertje erbij...

Doet me denken aan vorig jaar in Avignon. De ongeschreven wetten van de daklozen ken ik goed. Nadat ik als 18-jarige een dag meeliep met de meest ervaren bedelaars van Bordeaux weet ik precies wat wel mag en niet. 

Dus ik wist heel goed dat het not done was om in dezelfde straat te gaan zitten zingen als de vrouw die met haar bekertje de voorbijgangers dwingend toeriep haar iets te geven. Je hebt bedelaars en bedelaars. Deze vrouw, was beslist niet op haar mondje gevallen.  Maar ja, ik vond het eigenlijk ook wel een beetje MIJN straatje; vorig jaar had ik er ook gezongen en het was gewoon de beste plek voor een straatmuzikante zoals ik: een smal straatje, niet al teveel winkelend volk.  Bovendien: die dag was ze er niet! Hoera, nu kon ik even m’n ding doen.

Maar helaas.. wie kwam er aan? ZIJ.

En jawel.

“Ga weg, dit is mijn straat, ga ergens anders zingen! ”,riep ze  in het gitanes Frans nadat ik twee Engelse folksongs had gezongen. Ik zong stug door, ik was toch eerder? En zij riep stug door mijn gezang naar de voorbijgangers: “Allo allo!! Hier ben IK, geef me wat kleingeld (..of er zwaait wat)! “

Ik voelde me uiteraard erg ongemakkelijk maar zag het helemaal niet zitten weer een uur rond te lopen in de hitte om een goeie plek te vinden. Ik wilde eigenlijk gewoon alleen maar zingen en de buit best met haar delen. Dus wenkte ik haar. Ik vroeg haar of ze misschien naast me wilde zitten. Ze reageerde wat terughoudend, dacht toen even na, en verdomd, ze ging naast me zitten. Ik zong een liedje maar verdiende niets. Toen nam zij een besluit: “Kijk eens, “ zei ze streng : “Hier is mijn bekertje. Hier kun je het geld in doen. We verdelen het. Ik ga nu weg en kom straks terug.”

“Okay”, stemde ik in. Want wat the heck.

Haar bekertje stond naast mijn hoed. Ik hoopte echt dat ik wat ging verdienen. Ik had er zin in om haar geld te geven. Niet om het geld, maar om de voorzichtige ontwikkeling van een positieve relatie te stimuleren. Ergens mocht ik haar wel. Ze dwong respect af.

 En ja, er kwamen wat euro’s binnen. Na een uurtje kwam ze de buit ophalen. Met een tevreden blik zei ze: “Morgen weer?”

“Ja, hoor”, zei ik. Ik was ook tevreden. Ik had lekker gezongen op een fijne plek, dus wat wilde ik nog meer. Daarna volgde er een paar dagen zingen met een bekertje voor m’n neus, waarin ik braaf de inkomsten verdeelde. En kijk, de vrouw die bedelde kon nu gezellig chillen met haar zus, nicht of de hele gitanes familie die rondhing in het centrum van Avignon.  Ik kwam haar dagelijks al of niet shoppend tegen in de stad waarbij  we elkaar vrolijk begroetten. Ik denk dat ik in een vorig leven opgroeide als zigeunerin.

Terug naar Parijs.  Ik moet NU beslissen. Ga ik op de grond in de metro met mijn oude repetoire... onversterkt.. hard, hoog zingen... moeizaam lopend op krukken... in de regen.... eenzaampjes in een hotel ... (ik vermaak me wel op zich, daar niet van) OF thuis lekker de finale van de Voice kijken, ’s morgens repeteren in café Zamen en ’s avonds gezellig naar een optreden van een vriend?

Waarom twijfel ik zo? Wat trekt mij in godsnaam aan, aan dat kwetsbare, armoedige back to basics bestaan? Alles wat ik nodig heb is een gitaar. En een tandenborstel, en een schone onderbroek. En onderdak natuurlijk.

Maar nee, ik besluit nu dat ik  niet ga. Het is te ingewikkeld met die krukken en mijn voet.  Met pijn in mijn hart annuleer ik het hotel en blijven mijn geprinte treintickets ongebruikt in de kast liggen.  

ENGLISH
After six weeks of plaster, I was happy to get rid of it. I was planning to leave the hospital cheerfully, but that was a bit disappointing. In fact: I barely couldn't move. My leg didn't really cooperate. So. I wore my high boots for a few days until my foot squeezed and felt so painful that I started to worry. Back to the hospital. Fortunately no thrombosis, I was a little afraid of that; my foot was set up that way, it seemed like the veins were about to explode.
Anyway. Made an appointment with physiotherapy and when I got home I packed my little travel guitar. Small backpack with toiletry bag, stool and music stand and a walk with this little luggage in my living room. Why? Because I had booked a trip to Paris this weekend.
Let's try if it all worked out. Well, it was just possible. It could even be better: if I also leave the fishing stool and the music stand at home and only bring a pillow? Then I really have nothing to lug around, but then I have to sit on the ground .... Just like before. Singing on the ground .... that's how I started. Just like the beggars do, don't they. Now I need just an unused paper cup ...

Reminds me of last year in Avignon. I know the unwritten laws of the homeless people well. When  I was 18 I spent a day  walking along with the most experienced beggars in Bordeaux, now I know exactly what is allowed and what isn't.

So I knew very well that it was not done to sit in the same street as the woman who forced people to give her something in her cup. You have beggars and beggars.
This woman was not shy.  And yes, I actually thought it was a little MY street,too.  I also sang there last year and it was just the best place for a street musician like me: a narrow street, not too many people shopping. Moreover: she wasn't there that day I came along....! Hooray, so I started to sing.
But unfortunately .. who arrived? SHE.

And yes.
“Go away, this is my street, go sing somewhere else! ”, She shouted at me (in French)  after I had sung two English folk songs. I sang stiffly through, I was first. And she shouted through my singing to the passers-by: “Allo allo !! Here I am, give me some change (.. or I will HIT you)! "
I felt very uncomfortable, of course, but did not like to walk around for another hour in the heat to find a good spot. I really just wanted to sing and even share my money with her.
So I beckoned her. I asked her if she might want to sit next to me. She reacted somewhat reluctantly, then thought for a moment, and damned, she sat down next to me. I sang a song but earned nothing. Then she made a decision: "Look," she said strictly, "Here is my cup. You can put the money in here. We divide it. I'm leaving now and coming back soon. "
"Okay," I agreed. Because what the heck.

Her cup was next to my hat. I really hoped that I would earn something. I felt like giving her money. Not for the money, but to stimulate the cautious development of a positive relationship. Somehow I liked her. She commanded respect.
 And yes, some euros came in. After an hour she came to collect the loot. With a satisfied look she said: "Tomorrow again?"
"Yes," I said. I was also satisfied. I had sung nicely in a nice place, so it was fine to me. So this is what happened the next days in Avignon. Singing with a cup in front of me, in which I distributed the income. And look, the woman who begged could now chill out with her sister, niece or the entire gitanes family hanging out in the center of Avignon. I met her every day, shopping or not, in the city where we greeted each other cheerfully. I think I grew up as a gypsy in a previous life.

Return to Paris. I have to decide NOW. I go sitting and singing on the ground in the subway with my old repetoire ... unencumbered .. loud, high singing ... difficult walking on crutches ... in the rain .... lonesome s in a hotel ... (I am having fun in itself)) OR stay home and  enjoy watching the final of the Voice at home, rehearsing in the morning in café Zamen and enjoying a friend's performance in the evening?
Why do I doubt? What the hell attracts me, that vulnerable, poor back to basics exist? All I need is a guitar. And a toothbrush, and clean underpants. And shelter of course.

But no, I now decide that I am not going. It's too complicated with those crutches and my foot. With pain in my heart I cancel the hotel and my printed train tickets remain unused in the cupboard.

Sandy Denny, best singer of the world

Yesterday I decided to record some songs of Sandy Denny. So I need to rehearse the songs. 
When I was singing Who Knows I was thinking about this singer called Sandy Denny, she sang with Fariport Convention and died young. I always thought she fell downstairs. I am a member of the Sandy Denny fan club on Facebook and someone suggested me reading "I've Always Kept A Unicorn "by Mick Houghton. Some other people send me some interesting links which I already read, but I will give them to you (scroll down). This is the message I wrote on Facebook, and I put the video with it, me singing Who Knows at the attic. 

This might be a little weird story, when i was 20 i listened for the first time to Sandy Denny and I fell in love with her voice and when i discovered she already died many years ago, (she felt down the stairs and did not survive) i felt sad for her and always kept wondering how this could happen. And this is really true, many times when i descended the attic i thought about her. Now i fell downstairs myself and only broke my foot, so i have to work partime these days, i have more time to spend some time to myself, listening to her music again, and surfing on the internet to get more information about her life. I cover some songs of her when i busk in France, and my favorite song is Who Knows. I just made this vid to share, and hope you google on Sandy Denny to find out yourself

https://www.loudersound.com/features/the-traumatic-lonely-death-of-sandy-denny?fbclid=IwAR0OUyDBQu_qa7qbaA2BVmp-VgRWIBh6-XkU1FAk7QRIR0QwRblLYwgazYc

https://en.wikipedia.org/wiki/Sandy_Denny?fbclid=IwAR2dV0oc99KRISyMBwk_lb41V-OiHcm-UzsXQirLIsKffhp1yqijybqPPD4#Death

Het eerste optreden met een drumstel en Project Broken Heart Covers

Het eerste optreden met een drumstel en Project Broken Heart Covers

Amsterdam 18 januari 2020

Dat had Tom, de man die gewoonlijk op cajon speelt in mijn bandje, geregeld. Een optreden in Maloe Melo, één van de bekendste blues/rock cafés van Amsterdam en verre omstreken.  Nou spelen we geen blues en geen rock, maar we maken wel muziek. 

 Tom en Mario zijn in dezelfde week jarig en het leek Tom leuk om dan een optreden te geven als verjaardagsfeestje.

Ik had er zin in.  Ik had voor deze gelegenheid T-shirts laten maken met daarop onze bandnaam: VogelWho?  Zelf vind ik het niet de allerbeste naam maar Mario en Tom zijn er zeer tevreden mee.  Voor mezelf had ik speciaal hoge laarzen gekocht , een rokje en ik wilde een topje lenen van mijn jongste dochter. Ik zag mezelf al helemaal in de schijnwerpers staan, hipper dan ooit.

Maar dat ging niet door.  Ik ben namelijk van een trap gevallen. Zo maar ineens, in alle vroegte gleed ik plotseling naar beneden van een trap die ik persoonlijk al 20 jaar dagelijks beklim en waar ik zeer rustig van afdaal , dit in verband met de buren, die komen zo nu en dan klagen dat ik zo zacht mogelijk van mijn vloerbeklede trap gebruik gebruik moet maken, want ze horen elke trede.  Ik doe dus ook al jaren serieus mijn best om de treden nauwelijks aan te raken, maar trek me meer op met mijn handen aan de leuning  zodat ik een beetje de trap afzweef. 

En op een ochtend lag ik sneller beneden dan verwacht. Het deed echt zeer, ik kon mijn pijn niet verbergen voor mijn dochter die meteen kwam kijken wat er aan de hand was. Maar alsnog, ik hou niet van gedoe, dus stond ik op en besloot  op de fiets te stappen om naar mn werk te gaan. (Nou werk... eigenlijk bedoel ik THERAPIE, maar daarover later meer). Ik op die fiets richting metrostation Noorderpark. Maar wat bleek, ik durfde niet af te stappen, dat was echt te pijnlijk. Dus fietste ik een klein beetje door om een rondje te maken en zo fietste ik weer terug naar huis.

Ik wist eigenlijk niet zo goed wat ik moest doen. Ik zat op de bank naar mijn voet te kijken en ik zag eigenlijk niks. Een lullig klein blauw plekje aan de rechterzijde van mijn pijnlijke voet. Ik dacht ik ga slapen, ik  ben moe. Ik was echt nog moe, het was de avond tevoren laat geworden door een Netflixfim die je dan toch weer wil afkijken en als je hem dan af hebt gekeken, heb je spijt omdat je er 's morgen vroeg uit moet en dat je door zo’n stom einde weer  te laat naar bed bent gegaan.

Ik viel snel in slaap en toen ik wakker werd dacht ik : waarschijnlijk gaat ieder normaal mens hiermee  naar de huisarts. Maar als ik naar de huisarts ga dan moet ik daar met een dure taxi naar toe en daarna moet ik met die dure taxi naar het ziekenhuis voor foto’s, dus kan ik maar beter meteen met die dure taxi naar het ziekenhuis gaan. En zo gebeurde het. De taxichauffeur was heel erg vriendelijk en zei: "Leunt u maar op mij, mevrouw." Dit ging niet heel erg vlotjes en we voelden ons beiden een beetje ongemakkelijk. Hij zei dan ook snel, terwijl ik half in zijn armen lag: “Mevrouw geloof me, zo ga ik nooit met mijn klanten om, hoor.”

Gelukkig was het niet zo druk op de eerste hulp en konden er snel foto’s gemaakt worden waar niks op te zien was, vertelde een verpleegster me. Een gescheurd spiertje, zei ze, maar dat kunnen ze op de foto niet zien. Dus ik weer met de dure taxi naar huis, waar ik met mijn zere voet nog even het huis ging stofzuigen. Ik kon wel een beetje leunen op de stofzuigerslang, dus dat ging nog wel.

Toen ik weer op de bank zat werd ik gebeld. Maar ik was te laat met opnemen, dus belde ik het nummer terug.’Afdeling chirurgie” hoorde ik iemand zeggen. Ik zei:" Je hebt me gebeld."

" Nee hoor, ik weet van niks, "zei een stem terug. Okay.

Toen ging 5 minuten later weer de telefoon. “Met het ziekenhuis, mevrouw, we hebben de foto’s nog eens bekeken en er zit waarschijnlijk tóch een breukJE. Kunt u even terugkomen?”

Ik: “Nou nee.”

Dame: “We willen graag nog een keer een foto maken, voor de zekerheid.Er zit wel iets.”

Ik: “Nou, liever niet. Dan moet ik weer met een dure taxi. Hoe groot is de kans dat er iets is, want als die kans niet zo groot is dan kom ik niet.”

Dame: “Nou mevrouw, om eerlijk te zijn. Er zit gewoon een breuk. Komt u nou maar, u moet in het gips.”

Shit, dacht ik. Weer dertig euro kwijt. En toen dacht ik aan mijn collega die vlak in de buurt woont. En gelukkig, zij kon mij wel even brengen. Daar werden opnieuw foto’s gemaakt, want, zei de verpleegster: “ Een breuk in de hiel, he?”

Mijn hiel?? Dacht ik verbaasd. Daar voel ik nou net echt helemaal niks. Nou dan komen ze daar wel achter. 

Na de foto’s moest ik nog even wachten. Toen ik uit de wachtkamer gehaald werd, werd ik de gipskamer ingereden (met een ziekenhuisrolstoel) en werd ik meteen in het gips gezet.

"In mijn hiel...", mompelde ik, "Ik geloof er geen bal van. Er moeten foto’s verwisseld zijn."

 Dus, ik heb een hele week in het gips gehinkeld in de overtuiging dat er foto’s verwisseld moeten zijn en dat het gips er wel af kon na een week. Want  dan moest ik terugkomen voor loopgips. Ik kreeg ook nog een setje injectienaalden mee om MEZELF in te spuiten in mijn buik tegen trombose. Na een week was mijn buik dan bonter en blauwer dan de voet die tevoorschijn kwam toen ze het gips er af zaagden. 

Er was geen fout gemaakt en de breuk zit in de hiel. Ik heb mijn hiel niet gebroken, hoor, zei ik ferm tegen de arts.“Jazeker”, zei  de arts, die even flink drukte op mijn pijnlijke ZIJKANT van de voet. ‘Kijk mevrouw, daar zit de breuk, voelt u wel" Hij moest gedacht hebben wat een koppige vrouw is dit (terecht ben ik ook :) 

 “Hiel??” riep ik uit tegen de arts, “maar dat is toch niet mijn HIEL!”   “Jazeker, dit hele gebied van de voet noemen wij De Hiel.”

Ik mocht kiezen uit geel, groen, blauw of rood. Het werd rood. Nu zit ik alweer drie weken in het rode  gips en besloot, om me vooral niet te vervelen, er meteen een project van te maken.  Het Broken Heart Cover project.  Broken, omdat mn voet gebroken is, Heart, omdat het liefdesliedjes zijn die gaan over vergane liefdes en Cover omdat het liedjes zijn van andere mensen. 

Ik heb de nummers  in één middag ingezongen op het zoldertje van Hans, die daar een mooi studiootje heeft gebouwd.

Ben wel uren bezig geweest om een filmpje te maken voor Youtube, maar met  ingebouwde moviemaker-achtige programma’s is dat helaas nog niet gelukt. 

De opnames heb ik geupload naar Distrokid en zullen spoedig uitgebracht worden op Spotify. 

Broken Heart Covers. Met een foto van mezelf tijdens het eerste optreden met een drumstel en een gebroken voet.  Want dat eerste optreden, ja dat moest kostte wat het kost doorgaan! En dat is gelukt! 

Playing in the metro of Paris despite the strike

Hi guys, I was quite worried about playing in the metro of Paris, because I had received an email about something going on but did not really understand what was going on. I had already booked my train ticket, so I travelled to Paris anyway.
As I arrived at Gare du Nord, all metro stations were closed! I went by bus to the hotel, and they told me that some stations are open at certain times. On the site of the ratp you can read daily what is still possible. It's hard to travel because of a big strike in France.
Why do the French strike? It's because the retirement age will be raised from 62 to 64 and there will be a universal retire system. The goverment is convinced of the new plan, but the French don't like it. The strike is going on since December 2019 and it's a mess in Paris. The busses are overcrowded and I could not get from my hotel to Mont Martre because of this strike.

I wasn't sure if I could play in the metro anyway, but the staff of the RATP told me it shouldn't be a problem. I just wanted to play the first chord and then there were already 5 policemen around me! ... but they just wanted to know what kind of songs I was going to play.
You can listen to the songs I play in the video. Mario joined me with his bass and I tried out my new vocal performer.

I hope to be back in Paris next month. First I have to recover from my broken foot (I fell down the stairs).

The show must go on! 

Our next performance is Saturday Jan. 18 in Amsterdam, Maloe Melo. Hope to meet you there again

Love,
Annette

Best open mics in Paris

I went to Paris with Annika (16) and Annegien (17).  I played in the metro but we also did an open mic tour in Paris.
You can visit some open mics on Wednesday, Thursday and Friday.
There are  other open mics are from Saturday to Tuesday but we could't make that. I once went at Galways (Irish Pub in Paris) and that's a good one, too.

But for now I'm talking about The Scottish Highlander, Café Jean and L'Oasis 244.


See the vid right here:

The subway in Paris - music in the metro

FOR FRENCH  (google) TRANSLATION . scroll below!

Hello everyone!

Last Sunday I went to my school. As you know, I am a teacher and I wanted to organize the classroom a bit. That is what I did. I was just a week back from France, where the weather was nice and where I played a lot on the street with Mario.

When I cycled back home I became very depressed. I was not charged enough to properly guide a group of children next week, I felt that clearly. The weather in the Netherlands was bad and I was tired. I decided to book a ticket to Paris. Because the weather was better there and I can perform in the metro there. In the Paris metro I sing who I am. It is better to sing on the street because there is more contact with the public. But the catacombs of Paris have something special. People are in a hurry and worried. And tired. And regularly lost. Even the children who are carried away by their parents do not look happy.

That is a state of mind in which I sometimes recognize myself. I needed to find myself in all my loneliness. So I run away, like I did when I was 18. 

I was very stressed and confused. 

I decided to take the first train to Paris and that was 7 o'clock on Monday morning. 

When I arrived I immediately started singing at the République station. Nobody took notice of me. I only received four euros. Jesus, I've never gotten so little in my hat. But I thought so be it. I'm not concerned about the money. What is it all about? I don't know exactly yet.

I went to my hotel, then I first went to get some food. That evening I went back into the metro and I sang for an hour or two. For myself and for the people who might be affected. Because they recognize something, or because they get a special memory with a song. I see a lot in the metro. Fortunately there are also people who are a bit more relaxed and smile or raise their thumbs when I perform there.

In addition, there live alcoholics, addicted people and vagrants. People with little money begging. People who bring their children to ask the travelers money.

I did an audition this spring to play in the Paris metro. That is why I am protected. If something is wrong then the police are there.

But I love to sing for the passing crowd. For myself. It is almost a meditation. I think it's the best thing to do for me:  sing for the lost and lonely people. That is how I have known myself from my earliest childhood. A longing for nature and the essence of myself. And that's why I sing. And you know, the weird thing is that the most poor people give me money. This is almost embarrasing but I know there is a true honesty here. 

This is what I posted on Facebook.

August 20

What I am doing ... I do not know ... Suddenly in Paris ... yesterday at this time I did not even know that I would be sitting here tonight ... It is late in the metro .. At a time when no metro is passing by - and therefore no one is around - I see a man being caught by the police (apparently he was there illegally selling things). I always get nervous from the police, I have experienced some incidents in the past, hence ... So my musical concentration is gone for a moment ... but ..for God sake ... while they drain that man ..: they just wave nice to me ...! They just know me from last time haha

Hallo iedereen!

21 August

Dear people, thank you for your messages, I panicked and left for Paris in all my loneliness. But it's okay. I have seen a lot in the metro, I know that with my hallelujah singing I can touch passers-by, but this is mutual. I see myself in the mirror, the fringes of society have been attracting me since my very early childhood. Last night there was a young girl, addicted and very sad. She danced to my songs and then she sat in a corner with an old stuffed animal pressed against her. An old alcoholic sat down with me and fell asleep. Two Parisians stood in front of me for at least half an hour, I wanted to give a CD but unfortunately I had forgotten to take it with me, as usual. They thanked me while I am actually grateful that I hear myself and them. I needed this.

I was away for a moment without knowing whether I would return. But everything is allright. . Like my whole life. I'm almost HOME XXX

Afgelopen zondag ging ik naar mijn school. Zoals je weet, ben ik een leraar en wilde ik al een beetje de klas inrichten. Dat is wat ik gedaan heb. Ik was net een week terug uit Frankrijk, waar het mooi weer was en waar ik veel op straat speelde met Mario.

Toen ik terug fietste naar huis werd ik erg depressief. Ik was nog niet genoeg opgeladen om op een goede manier een groep kinderen te begeleiden volgende week, dat voelde ik duidelijk. Het weer in Nederland was slecht en ik was moe. Ik besloot om een ticket te boeken naar Parijs. Want daar was het weer wat beter en daar kan ik optreden in de metro. In de metro van Parijs zing ik wie ik ben. Het is fijner om op straat te zingen omdat daar meer contact mogelijk is met publiek. Maar de catacomben van Parijs heeft iets speciaals. De mensen zijn gehaast en bezorgd. En moe. En regelmatig verdwaald. Zelfs de kinderen die aan de hand van hun ouders worden meegesleept kijken niet gelukkig. 

Dat is een state of mind waarin ik mijzelf soms wel herken. Gelukkig zijn er ook mensen die wat meer ontspannen zijn en glimlachen of hun duim opsteken als ik daar optreed. 

Daarnaast leven daar alcoholisten, verslaafde mensen en zwervers. Mensen met weinig geld die bedelen. Mensen die hun kinderen meenemen om geld te vragen aan de reizigers.

Ik heb dit voorjaar een auditie gedaan om te mogen spelen in de metro van Parijs. Daarom word ik beschermd. Als er iets aan de hand is dan is daar de politie. 

Maar ik hou er van om te zingen voor  de voorbijgaande meute. Voor mijzelf. Het is bijna een meditatie. Het mooiste vind ik om te zingen voor de verloren en eenzame mensen. Dat is hoe ik mijzelf al vanaf mijn vroegste jeugd ken. Een verlangen naar de natuur en de essentie van mijzelve. En dat is waarom ik zing. 

Ik besloot om de eerste trein naar Parijs te nemen en dat was maandagochtend 7 uur. 

Toen ik aankwam ging ik meteen zingen op station République. Niemand nam notitie van me. Ik kreeg slechts vier euro. Allejezus, zo weinig heb ik nog nooit in mijn hoed gekregen. Maar ik dacht: het zij zo. Het gaat mij niet om het geld. Waar gaat het wel om? Ik weet het nog niet precies. 

Ik ging naar mijn hotel, daarna ging ik eerst wat eten halen. Die avond ging ik de metro weer in en ik zong een uur of twee. Voor mijzelf en voor de mensen die misschien geraakt worden. Omdat zij iets herkennen, of omdat zij een bijzondere herinnering krijgen bij een liedje. Ik zie veel in de metro.

Dit is wat ik op facebook plaatste.

20 augustus: Wat ik aan het doen ben...ik weet t niet... Zit ineens in Parijs... gisteren om deze tijd wist ik nog niet eens dat ik vanavond hier zou zitten... Het is al laat in de metro ...op een moment dat er geen metro langskomt - en dus ook geen mens - zie ik hoe een man betrapt wordt door de politie ( hij stond er blijkbaar illegaal spullen te verkopen). Ik word altijd zenuwachtig van politie, heb vroeger wel wat incidenten ervaren, vandaar... Dus m'n muzikale concentratie is eventjes weg...maar ..for God sake...terwijl ze die man afvoeren..: ze zwaaien gewoon gezellig naar me...! Ze kennen me nog gewoon van vorige keer haha

21 augustus: 

Lieve mensen, dank voor jullie berichtjes, ik zag het ff helemaal niet meer zitten en vertrok hals over kop naar Parijs, in all my lonelyness. Maar het is okay. In de métro heb ik veel gezien, ik weet dat ik met m'n hallelujah gezang voorbijgangers kan raken, maar dit is wederzijds. Ik zie mijzelf in de spiegel, de zelfkant van de maatschappij trok mij al vanaf mijn hele vroege jeugd. Gisteravond was er een jong meisje, verslaafd en zeer verdrietig. Ze danste op mijn liedjes en daarna zat ze in een hoekje met een oude knuffel tegen zich aangedrukt. Een oude alcoholist kwam bij me zitten en viel in slaap. Twee Parijzenaar bleven minstens een half uur recht voor me staan luisteren, ik wilde een CD geven maar was ze helaas vergeten, zoals gewoonlijk. Ze bedankten me terwijl ik eigenlijk zelf dankbaar ben dat ik hier mezelf en hun hoor. Dit had ik nodig. 

Ik ben even weggeweest zonder dat ik serieus wist of ik terug zou komen. Maar het gaat lukken. Zoals het al mijn hele leven lukt. Ik ben bijna THUIS XXX

Dimanche dernier je suis allé à mon école. Comme vous le savez, je suis enseignante et je voulais organiser un peu la classe. C'est ce que j'ai fait. Je venais de rentrer de France une semaine, où il faisait beau et où je jouais beaucoup dans la rue avec Mario.

Quand je suis rentré chez moi à vélo, je suis devenu très déprimé. Je n’étais pas assez accusé pour guider correctement un groupe d’enfants la semaine prochaine, je le sentais bien. La météo aux Pays-Bas était mauvaise et j'étais fatiguée. J'ai décidé de réserver un billet pour Paris. Parce que le temps était meilleur là-bas et que je peux jouer dans le métro. Dans le métro parisien, je chante qui je suis. Mieux vaut chanter dans la rue car il y a plus de contacts avec le public. Mais les catacombes ou Paris ont quelque chose de spécial. Les gens sont pressés et inquiets. Et fatigué. Et régulièrement perdu. Même les enfants qui sont emportés par leurs parents ne semblent pas heureux.

C'est un état d'esprit dans lequel je me reconnais parfois. Heureusement, il y a aussi des gens un peu plus détendus qui sourient ou lèvent les pouces quand je joue là-bas.

En outre, il y a des alcooliques vivants, des toxicomanes et des vagabonds. Les gens avec peu d'argent mendiant. Les personnes qui amènent leurs enfants à demander de l’argent aux voyageurs.

J'ai fait une audition ce printemps pour jouer dans le métro parisien. C'est pourquoi je suis protégé. Si quelque chose ne va pas, alors la police est là.

Mais j'aime chanter pour la foule qui passe. Pour moi-même. C'est presque une méditation. Je pense que c'est la meilleure chose à faire pour les personnes perdues et solitaires. C'est comme ça que je me connais depuis ma plus tendre enfance. Un désir de la nature et de l'essence de moi-même. Et c'est pourquoi je chante.

J'ai décidé de prendre le premier train pour Paris et c'était lundi matin à 7 heures.

Quand je suis arrivé, j'ai immédiatement commencé à chanter à la gare de la République. Personne n'a pris note de moi. Je n'ai reçu que quatre euros. Merde, je n'ai jamais eu si peu de chapeau. Mais je pensais qu'il en soit ainsi. Je ne suis pas préoccupé par l'argent. De quoi s'agit-il? Je ne sais pas encore exactement.

Je me suis habitué à mon hôtel, puis je me suis d'abord habitué à aller chercher de la nourriture. Ce soir-là, je suis retourné dans le métro et j'ai chanté pendant une heure ou deux. Pour moi et pour les personnes qui pourraient être touchées. Parce qu'ils reconnaissent quelque chose ou parce qu'ils ont une mémoire spéciale avec une chanson. Je vois beaucoup dans le métro.

J''ai ecrit en Facebook: 

(20 Augustus) 

Ce que je fais ... Je ne sais pas ... Tout à coup à Paris ... Hier à cette heure, je ne savais même pas que je serais assis ici ce soir ... Il est tard dans le métro .. À la fois Quand aucun métro ne passe - et donc qu'il n'y a personne autour de moi - je vois un homme se faire prendre par la police (apparemment, il vendait des choses illégalement). Je suis toujours nerveux de la part de la police, j'ai déjà eu quelques incidents dans le passé, alors ... Donc, ma concentration musicale a disparu un instant ... ils me saluent gentiment ...! Ils me connaissent depuis la dernière fois, haha

21 août

Chers gens, merci pour vos messages, je ne les ai plus vus et je suis parti à destination de Paris dans toute ma solitude. Mais c'est bon. J'ai beaucoup vu dans le métro, je sais qu'avec mon chant d'alléluia, je peux frapper les passants, mais c'est réciproque. Je me vois dans le miroir, les franges de la société m'attirent depuis ma plus tendre enfance. Hier soir, il y avait une jeune fille, accro et très triste. Elle a dansé sur mes chansons puis elle s'est assise dans un coin avec un vieux câlin appuyé contre elle. Un vieil alcoolique s'est assis avec moi et s'est endormi. Deux parisiennes se sont placées devant moi pendant au moins une demi-heure. Je voulais donner un CD mais malheureusement, elle avait oublié, comme d'habitude. Ils m'ont remercié alors que je suis vraiment reconnaissant de m'entendre ici et avec eux. J'avais besoin de ça.

Je suis parti un moment sans savoir si je reviendrais. Mais ça va marcher. Comme cela a fonctionné toute ma vie. Je suis presque à la maison XXX