Niet naar Parijs...

(English below)

26 februari

Na zes weken gips was ik blij dat het er af mocht. Ik was van plan om vrolijk huppelend het ziekenhuis te verlaten, maar dat viel een beetje tegen. Sterker: ik kwam nauwelijks vooruit. Mijn been werkte niet echt mee. Dus. Ik droeg mijn hoge laarzen een paar dagen totdat mijn voet zo knelde en pijnlijk aanvoelde dat ik me zorgen begon te maken. Terug naar het ziekenhuis. Gelukkig geen trombose, daar was ik een beetje bang voor; mijn voet was namelijk zo opgezet, het leek alsof de aders op ontploffen stonden.

Maar goed. Afspraak met fysiotherapie gemaakt en toen ik thuiskwam toch mijn kleine reisgitaar ingepakt. Klein rugzakje met toilettas, krukje en muziekstandaard en een rondje met deze weinige bagage in mijn huiskamer gelopen. Waarom? Omdat ik dit weekend een reis naar Parijs had geboekt. Even proberen of dat allemaal ging lukken.  Nou, het kon net. Het kon zelfs nog beter: als ik het visserskrukje en de muziekstandaard nu eens ook thuislaat en alleen een kussentje meeneem? Dan heb ik echt niks om mee te sjouwen, maar dan moet ik wel op de grond gaan zitten.... Netzoals vroeger. Op de grond zingen.... zo ben ik begonnen. Zoals de bedelaars dat doen, hè.  Nu nog even een ongebruikt papieren bekertje erbij...

Doet me denken aan vorig jaar in Avignon. De ongeschreven wetten van de daklozen ken ik goed. Nadat ik als 18-jarige een dag meeliep met de meest ervaren bedelaars van Bordeaux weet ik precies wat wel mag en niet. 

Dus ik wist heel goed dat het not done was om in dezelfde straat te gaan zitten zingen als de vrouw die met haar bekertje de voorbijgangers dwingend toeriep haar iets te geven. Je hebt bedelaars en bedelaars. Deze vrouw, was beslist niet op haar mondje gevallen.  Maar ja, ik vond het eigenlijk ook wel een beetje MIJN straatje; vorig jaar had ik er ook gezongen en het was gewoon de beste plek voor een straatmuzikante zoals ik: een smal straatje, niet al teveel winkelend volk.  Bovendien: die dag was ze er niet! Hoera, nu kon ik even m’n ding doen.

Maar helaas.. wie kwam er aan? ZIJ.

En jawel.

“Ga weg, dit is mijn straat, ga ergens anders zingen! ”,riep ze  in het gitanes Frans nadat ik twee Engelse folksongs had gezongen. Ik zong stug door, ik was toch eerder? En zij riep stug door mijn gezang naar de voorbijgangers: “Allo allo!! Hier ben IK, geef me wat kleingeld (..of er zwaait wat)! “

Ik voelde me uiteraard erg ongemakkelijk maar zag het helemaal niet zitten weer een uur rond te lopen in de hitte om een goeie plek te vinden. Ik wilde eigenlijk gewoon alleen maar zingen en de buit best met haar delen. Dus wenkte ik haar. Ik vroeg haar of ze misschien naast me wilde zitten. Ze reageerde wat terughoudend, dacht toen even na, en verdomd, ze ging naast me zitten. Ik zong een liedje maar verdiende niets. Toen nam zij een besluit: “Kijk eens, “ zei ze streng : “Hier is mijn bekertje. Hier kun je het geld in doen. We verdelen het. Ik ga nu weg en kom straks terug.”

“Okay”, stemde ik in. Want wat the heck.

Haar bekertje stond naast mijn hoed. Ik hoopte echt dat ik wat ging verdienen. Ik had er zin in om haar geld te geven. Niet om het geld, maar om de voorzichtige ontwikkeling van een positieve relatie te stimuleren. Ergens mocht ik haar wel. Ze dwong respect af.

 En ja, er kwamen wat euro’s binnen. Na een uurtje kwam ze de buit ophalen. Met een tevreden blik zei ze: “Morgen weer?”

“Ja, hoor”, zei ik. Ik was ook tevreden. Ik had lekker gezongen op een fijne plek, dus wat wilde ik nog meer. Daarna volgde er een paar dagen zingen met een bekertje voor m’n neus, waarin ik braaf de inkomsten verdeelde. En kijk, de vrouw die bedelde kon nu gezellig chillen met haar zus, nicht of de hele gitanes familie die rondhing in het centrum van Avignon.  Ik kwam haar dagelijks al of niet shoppend tegen in de stad waarbij  we elkaar vrolijk begroetten. Ik denk dat ik in een vorig leven opgroeide als zigeunerin.

Terug naar Parijs.  Ik moet NU beslissen. Ga ik op de grond in de metro met mijn oude repetoire... onversterkt.. hard, hoog zingen... moeizaam lopend op krukken... in de regen.... eenzaampjes in een hotel ... (ik vermaak me wel op zich, daar niet van) OF thuis lekker de finale van de Voice kijken, ’s morgens repeteren in café Zamen en ’s avonds gezellig naar een optreden van een vriend?

Waarom twijfel ik zo? Wat trekt mij in godsnaam aan, aan dat kwetsbare, armoedige back to basics bestaan? Alles wat ik nodig heb is een gitaar. En een tandenborstel, en een schone onderbroek. En onderdak natuurlijk.

Maar nee, ik besluit nu dat ik  niet ga. Het is te ingewikkeld met die krukken en mijn voet.  Met pijn in mijn hart annuleer ik het hotel en blijven mijn geprinte treintickets ongebruikt in de kast liggen.  

ENGLISH
After six weeks of plaster, I was happy to get rid of it. I was planning to leave the hospital cheerfully, but that was a bit disappointing. In fact: I barely couldn't move. My leg didn't really cooperate. So. I wore my high boots for a few days until my foot squeezed and felt so painful that I started to worry. Back to the hospital. Fortunately no thrombosis, I was a little afraid of that; my foot was set up that way, it seemed like the veins were about to explode.
Anyway. Made an appointment with physiotherapy and when I got home I packed my little travel guitar. Small backpack with toiletry bag, stool and music stand and a walk with this little luggage in my living room. Why? Because I had booked a trip to Paris this weekend.
Let's try if it all worked out. Well, it was just possible. It could even be better: if I also leave the fishing stool and the music stand at home and only bring a pillow? Then I really have nothing to lug around, but then I have to sit on the ground .... Just like before. Singing on the ground .... that's how I started. Just like the beggars do, don't they. Now I need just an unused paper cup ...

Reminds me of last year in Avignon. I know the unwritten laws of the homeless people well. When  I was 18 I spent a day  walking along with the most experienced beggars in Bordeaux, now I know exactly what is allowed and what isn't.

So I knew very well that it was not done to sit in the same street as the woman who forced people to give her something in her cup. You have beggars and beggars.
This woman was not shy.  And yes, I actually thought it was a little MY street,too.  I also sang there last year and it was just the best place for a street musician like me: a narrow street, not too many people shopping. Moreover: she wasn't there that day I came along....! Hooray, so I started to sing.
But unfortunately .. who arrived? SHE.

And yes.
“Go away, this is my street, go sing somewhere else! ”, She shouted at me (in French)  after I had sung two English folk songs. I sang stiffly through, I was first. And she shouted through my singing to the passers-by: “Allo allo !! Here I am, give me some change (.. or I will HIT you)! "
I felt very uncomfortable, of course, but did not like to walk around for another hour in the heat to find a good spot. I really just wanted to sing and even share my money with her.
So I beckoned her. I asked her if she might want to sit next to me. She reacted somewhat reluctantly, then thought for a moment, and damned, she sat down next to me. I sang a song but earned nothing. Then she made a decision: "Look," she said strictly, "Here is my cup. You can put the money in here. We divide it. I'm leaving now and coming back soon. "
"Okay," I agreed. Because what the heck.

Her cup was next to my hat. I really hoped that I would earn something. I felt like giving her money. Not for the money, but to stimulate the cautious development of a positive relationship. Somehow I liked her. She commanded respect.
 And yes, some euros came in. After an hour she came to collect the loot. With a satisfied look she said: "Tomorrow again?"
"Yes," I said. I was also satisfied. I had sung nicely in a nice place, so it was fine to me. So this is what happened the next days in Avignon. Singing with a cup in front of me, in which I distributed the income. And look, the woman who begged could now chill out with her sister, niece or the entire gitanes family hanging out in the center of Avignon. I met her every day, shopping or not, in the city where we greeted each other cheerfully. I think I grew up as a gypsy in a previous life.

Return to Paris. I have to decide NOW. I go sitting and singing on the ground in the subway with my old repetoire ... unencumbered .. loud, high singing ... difficult walking on crutches ... in the rain .... lonesome s in a hotel ... (I am having fun in itself)) OR stay home and  enjoy watching the final of the Voice at home, rehearsing in the morning in café Zamen and enjoying a friend's performance in the evening?
Why do I doubt? What the hell attracts me, that vulnerable, poor back to basics exist? All I need is a guitar. And a toothbrush, and clean underpants. And shelter of course.

But no, I now decide that I am not going. It's too complicated with those crutches and my foot. With pain in my heart I cancel the hotel and my printed train tickets remain unused in the cupboard.

Sandy Denny, best singer of the world

Yesterday I decided to record some songs of Sandy Denny. So I need to rehearse the songs. 
When I was singing Who Knows I was thinking about this singer called Sandy Denny, she sang with Fariport Convention and died young. I always thought she fell downstairs. I am a member of the Sandy Denny fan club on Facebook and someone suggested me reading "I've Always Kept A Unicorn "by Mick Houghton. Some other people send me some interesting links which I already read, but I will give them to you (scroll down). This is the message I wrote on Facebook, and I put the video with it, me singing Who Knows at the attic. 

This might be a little weird story, when i was 20 i listened for the first time to Sandy Denny and I fell in love with her voice and when i discovered she already died many years ago, (she felt down the stairs and did not survive) i felt sad for her and always kept wondering how this could happen. And this is really true, many times when i descended the attic i thought about her. Now i fell downstairs myself and only broke my foot, so i have to work partime these days, i have more time to spend some time to myself, listening to her music again, and surfing on the internet to get more information about her life. I cover some songs of her when i busk in France, and my favorite song is Who Knows. I just made this vid to share, and hope you google on Sandy Denny to find out yourself

https://www.loudersound.com/features/the-traumatic-lonely-death-of-sandy-denny?fbclid=IwAR0OUyDBQu_qa7qbaA2BVmp-VgRWIBh6-XkU1FAk7QRIR0QwRblLYwgazYc

https://en.wikipedia.org/wiki/Sandy_Denny?fbclid=IwAR2dV0oc99KRISyMBwk_lb41V-OiHcm-UzsXQirLIsKffhp1yqijybqPPD4#Death

Het eerste optreden met een drumstel en Project Broken Heart Covers

Het eerste optreden met een drumstel en Project Broken Heart Covers

Amsterdam 18 januari 2020

Dat had Tom, de man die gewoonlijk op cajon speelt in mijn bandje, geregeld. Een optreden in Maloe Melo, één van de bekendste blues/rock cafés van Amsterdam en verre omstreken.  Nou spelen we geen blues en geen rock, maar we maken wel muziek. 

 Tom en Mario zijn in dezelfde week jarig en het leek Tom leuk om dan een optreden te geven als verjaardagsfeestje.

Ik had er zin in.  Ik had voor deze gelegenheid T-shirts laten maken met daarop onze bandnaam: VogelWho?  Zelf vind ik het niet de allerbeste naam maar Mario en Tom zijn er zeer tevreden mee.  Voor mezelf had ik speciaal hoge laarzen gekocht , een rokje en ik wilde een topje lenen van mijn jongste dochter. Ik zag mezelf al helemaal in de schijnwerpers staan, hipper dan ooit.

Maar dat ging niet door.  Ik ben namelijk van een trap gevallen. Zo maar ineens, in alle vroegte gleed ik plotseling naar beneden van een trap die ik persoonlijk al 20 jaar dagelijks beklim en waar ik zeer rustig van afdaal , dit in verband met de buren, die komen zo nu en dan klagen dat ik zo zacht mogelijk van mijn vloerbeklede trap gebruik gebruik moet maken, want ze horen elke trede.  Ik doe dus ook al jaren serieus mijn best om de treden nauwelijks aan te raken, maar trek me meer op met mijn handen aan de leuning  zodat ik een beetje de trap afzweef. 

En op een ochtend lag ik sneller beneden dan verwacht. Het deed echt zeer, ik kon mijn pijn niet verbergen voor mijn dochter die meteen kwam kijken wat er aan de hand was. Maar alsnog, ik hou niet van gedoe, dus stond ik op en besloot  op de fiets te stappen om naar mn werk te gaan. (Nou werk... eigenlijk bedoel ik THERAPIE, maar daarover later meer). Ik op die fiets richting metrostation Noorderpark. Maar wat bleek, ik durfde niet af te stappen, dat was echt te pijnlijk. Dus fietste ik een klein beetje door om een rondje te maken en zo fietste ik weer terug naar huis.

Ik wist eigenlijk niet zo goed wat ik moest doen. Ik zat op de bank naar mijn voet te kijken en ik zag eigenlijk niks. Een lullig klein blauw plekje aan de rechterzijde van mijn pijnlijke voet. Ik dacht ik ga slapen, ik  ben moe. Ik was echt nog moe, het was de avond tevoren laat geworden door een Netflixfim die je dan toch weer wil afkijken en als je hem dan af hebt gekeken, heb je spijt omdat je er 's morgen vroeg uit moet en dat je door zo’n stom einde weer  te laat naar bed bent gegaan.

Ik viel snel in slaap en toen ik wakker werd dacht ik : waarschijnlijk gaat ieder normaal mens hiermee  naar de huisarts. Maar als ik naar de huisarts ga dan moet ik daar met een dure taxi naar toe en daarna moet ik met die dure taxi naar het ziekenhuis voor foto’s, dus kan ik maar beter meteen met die dure taxi naar het ziekenhuis gaan. En zo gebeurde het. De taxichauffeur was heel erg vriendelijk en zei: "Leunt u maar op mij, mevrouw." Dit ging niet heel erg vlotjes en we voelden ons beiden een beetje ongemakkelijk. Hij zei dan ook snel, terwijl ik half in zijn armen lag: “Mevrouw geloof me, zo ga ik nooit met mijn klanten om, hoor.”

Gelukkig was het niet zo druk op de eerste hulp en konden er snel foto’s gemaakt worden waar niks op te zien was, vertelde een verpleegster me. Een gescheurd spiertje, zei ze, maar dat kunnen ze op de foto niet zien. Dus ik weer met de dure taxi naar huis, waar ik met mijn zere voet nog even het huis ging stofzuigen. Ik kon wel een beetje leunen op de stofzuigerslang, dus dat ging nog wel.

Toen ik weer op de bank zat werd ik gebeld. Maar ik was te laat met opnemen, dus belde ik het nummer terug.’Afdeling chirurgie” hoorde ik iemand zeggen. Ik zei:" Je hebt me gebeld."

" Nee hoor, ik weet van niks, "zei een stem terug. Okay.

Toen ging 5 minuten later weer de telefoon. “Met het ziekenhuis, mevrouw, we hebben de foto’s nog eens bekeken en er zit waarschijnlijk tóch een breukJE. Kunt u even terugkomen?”

Ik: “Nou nee.”

Dame: “We willen graag nog een keer een foto maken, voor de zekerheid.Er zit wel iets.”

Ik: “Nou, liever niet. Dan moet ik weer met een dure taxi. Hoe groot is de kans dat er iets is, want als die kans niet zo groot is dan kom ik niet.”

Dame: “Nou mevrouw, om eerlijk te zijn. Er zit gewoon een breuk. Komt u nou maar, u moet in het gips.”

Shit, dacht ik. Weer dertig euro kwijt. En toen dacht ik aan mijn collega die vlak in de buurt woont. En gelukkig, zij kon mij wel even brengen. Daar werden opnieuw foto’s gemaakt, want, zei de verpleegster: “ Een breuk in de hiel, he?”

Mijn hiel?? Dacht ik verbaasd. Daar voel ik nou net echt helemaal niks. Nou dan komen ze daar wel achter. 

Na de foto’s moest ik nog even wachten. Toen ik uit de wachtkamer gehaald werd, werd ik de gipskamer ingereden (met een ziekenhuisrolstoel) en werd ik meteen in het gips gezet.

"In mijn hiel...", mompelde ik, "Ik geloof er geen bal van. Er moeten foto’s verwisseld zijn."

 Dus, ik heb een hele week in het gips gehinkeld in de overtuiging dat er foto’s verwisseld moeten zijn en dat het gips er wel af kon na een week. Want  dan moest ik terugkomen voor loopgips. Ik kreeg ook nog een setje injectienaalden mee om MEZELF in te spuiten in mijn buik tegen trombose. Na een week was mijn buik dan bonter en blauwer dan de voet die tevoorschijn kwam toen ze het gips er af zaagden. 

Er was geen fout gemaakt en de breuk zit in de hiel. Ik heb mijn hiel niet gebroken, hoor, zei ik ferm tegen de arts.“Jazeker”, zei  de arts, die even flink drukte op mijn pijnlijke ZIJKANT van de voet. ‘Kijk mevrouw, daar zit de breuk, voelt u wel" Hij moest gedacht hebben wat een koppige vrouw is dit (terecht ben ik ook :) 

 “Hiel??” riep ik uit tegen de arts, “maar dat is toch niet mijn HIEL!”   “Jazeker, dit hele gebied van de voet noemen wij De Hiel.”

Ik mocht kiezen uit geel, groen, blauw of rood. Het werd rood. Nu zit ik alweer drie weken in het rode  gips en besloot, om me vooral niet te vervelen, er meteen een project van te maken.  Het Broken Heart Cover project.  Broken, omdat mn voet gebroken is, Heart, omdat het liefdesliedjes zijn die gaan over vergane liefdes en Cover omdat het liedjes zijn van andere mensen. 

Ik heb de nummers  in één middag ingezongen op het zoldertje van Hans, die daar een mooi studiootje heeft gebouwd.

Ben wel uren bezig geweest om een filmpje te maken voor Youtube, maar met  ingebouwde moviemaker-achtige programma’s is dat helaas nog niet gelukt. 

De opnames heb ik geupload naar Distrokid en zullen spoedig uitgebracht worden op Spotify. 

Broken Heart Covers. Met een foto van mezelf tijdens het eerste optreden met een drumstel en een gebroken voet.  Want dat eerste optreden, ja dat moest kostte wat het kost doorgaan! En dat is gelukt! 

Playing in the metro of Paris despite the strike

Hi guys, I was quite worried about playing in the metro of Paris, because I had received an email about something going on but did not really understand what was going on. I had already booked my train ticket, so I travelled to Paris anyway.
As I arrived at Gare du Nord, all metro stations were closed! I went by bus to the hotel, and they told me that some stations are open at certain times. On the site of the ratp you can read daily what is still possible. It's hard to travel because of a big strike in France.
Why do the French strike? It's because the retirement age will be raised from 62 to 64 and there will be a universal retire system. The goverment is convinced of the new plan, but the French don't like it. The strike is going on since December 2019 and it's a mess in Paris. The busses are overcrowded and I could not get from my hotel to Mont Martre because of this strike.

I wasn't sure if I could play in the metro anyway, but the staff of the RATP told me it shouldn't be a problem. I just wanted to play the first chord and then there were already 5 policemen around me! ... but they just wanted to know what kind of songs I was going to play.
You can listen to the songs I play in the video. Mario joined me with his bass and I tried out my new vocal performer.

I hope to be back in Paris next month. First I have to recover from my broken foot (I fell down the stairs).

The show must go on! 

Our next performance is Saturday Jan. 18 in Amsterdam, Maloe Melo. Hope to meet you there again

Love,
Annette

Best open mics in Paris

I went to Paris with Annika (16) and Annegien (17).  I played in the metro but we also did an open mic tour in Paris.
You can visit some open mics on Wednesday, Thursday and Friday.
There are  other open mics are from Saturday to Tuesday but we could't make that. I once went at Galways (Irish Pub in Paris) and that's a good one, too.

But for now I'm talking about The Scottish Highlander, Café Jean and L'Oasis 244.


See the vid right here:

The subway in Paris - music in the metro

FOR FRENCH  (google) TRANSLATION . scroll below!

Hello everyone!

Last Sunday I went to my school. As you know, I am a teacher and I wanted to organize the classroom a bit. That is what I did. I was just a week back from France, where the weather was nice and where I played a lot on the street with Mario.

When I cycled back home I became very depressed. I was not charged enough to properly guide a group of children next week, I felt that clearly. The weather in the Netherlands was bad and I was tired. I decided to book a ticket to Paris. Because the weather was better there and I can perform in the metro there. In the Paris metro I sing who I am. It is better to sing on the street because there is more contact with the public. But the catacombs of Paris have something special. People are in a hurry and worried. And tired. And regularly lost. Even the children who are carried away by their parents do not look happy.

That is a state of mind in which I sometimes recognize myself. I needed to find myself in all my loneliness. So I run away, like I did when I was 18. 

I was very stressed and confused. 

I decided to take the first train to Paris and that was 7 o'clock on Monday morning. 

When I arrived I immediately started singing at the République station. Nobody took notice of me. I only received four euros. Jesus, I've never gotten so little in my hat. But I thought so be it. I'm not concerned about the money. What is it all about? I don't know exactly yet.

I went to my hotel, then I first went to get some food. That evening I went back into the metro and I sang for an hour or two. For myself and for the people who might be affected. Because they recognize something, or because they get a special memory with a song. I see a lot in the metro. Fortunately there are also people who are a bit more relaxed and smile or raise their thumbs when I perform there.

In addition, there live alcoholics, addicted people and vagrants. People with little money begging. People who bring their children to ask the travelers money.

I did an audition this spring to play in the Paris metro. That is why I am protected. If something is wrong then the police are there.

But I love to sing for the passing crowd. For myself. It is almost a meditation. I think it's the best thing to do for me:  sing for the lost and lonely people. That is how I have known myself from my earliest childhood. A longing for nature and the essence of myself. And that's why I sing. And you know, the weird thing is that the most poor people give me money. This is almost embarrasing but I know there is a true honesty here. 

This is what I posted on Facebook.

August 20

What I am doing ... I do not know ... Suddenly in Paris ... yesterday at this time I did not even know that I would be sitting here tonight ... It is late in the metro .. At a time when no metro is passing by - and therefore no one is around - I see a man being caught by the police (apparently he was there illegally selling things). I always get nervous from the police, I have experienced some incidents in the past, hence ... So my musical concentration is gone for a moment ... but ..for God sake ... while they drain that man ..: they just wave nice to me ...! They just know me from last time haha

Hallo iedereen!

21 August

Dear people, thank you for your messages, I panicked and left for Paris in all my loneliness. But it's okay. I have seen a lot in the metro, I know that with my hallelujah singing I can touch passers-by, but this is mutual. I see myself in the mirror, the fringes of society have been attracting me since my very early childhood. Last night there was a young girl, addicted and very sad. She danced to my songs and then she sat in a corner with an old stuffed animal pressed against her. An old alcoholic sat down with me and fell asleep. Two Parisians stood in front of me for at least half an hour, I wanted to give a CD but unfortunately I had forgotten to take it with me, as usual. They thanked me while I am actually grateful that I hear myself and them. I needed this.

I was away for a moment without knowing whether I would return. But everything is allright. . Like my whole life. I'm almost HOME XXX

Afgelopen zondag ging ik naar mijn school. Zoals je weet, ben ik een leraar en wilde ik al een beetje de klas inrichten. Dat is wat ik gedaan heb. Ik was net een week terug uit Frankrijk, waar het mooi weer was en waar ik veel op straat speelde met Mario.

Toen ik terug fietste naar huis werd ik erg depressief. Ik was nog niet genoeg opgeladen om op een goede manier een groep kinderen te begeleiden volgende week, dat voelde ik duidelijk. Het weer in Nederland was slecht en ik was moe. Ik besloot om een ticket te boeken naar Parijs. Want daar was het weer wat beter en daar kan ik optreden in de metro. In de metro van Parijs zing ik wie ik ben. Het is fijner om op straat te zingen omdat daar meer contact mogelijk is met publiek. Maar de catacomben van Parijs heeft iets speciaals. De mensen zijn gehaast en bezorgd. En moe. En regelmatig verdwaald. Zelfs de kinderen die aan de hand van hun ouders worden meegesleept kijken niet gelukkig. 

Dat is een state of mind waarin ik mijzelf soms wel herken. Gelukkig zijn er ook mensen die wat meer ontspannen zijn en glimlachen of hun duim opsteken als ik daar optreed. 

Daarnaast leven daar alcoholisten, verslaafde mensen en zwervers. Mensen met weinig geld die bedelen. Mensen die hun kinderen meenemen om geld te vragen aan de reizigers.

Ik heb dit voorjaar een auditie gedaan om te mogen spelen in de metro van Parijs. Daarom word ik beschermd. Als er iets aan de hand is dan is daar de politie. 

Maar ik hou er van om te zingen voor  de voorbijgaande meute. Voor mijzelf. Het is bijna een meditatie. Het mooiste vind ik om te zingen voor de verloren en eenzame mensen. Dat is hoe ik mijzelf al vanaf mijn vroegste jeugd ken. Een verlangen naar de natuur en de essentie van mijzelve. En dat is waarom ik zing. 

Ik besloot om de eerste trein naar Parijs te nemen en dat was maandagochtend 7 uur. 

Toen ik aankwam ging ik meteen zingen op station République. Niemand nam notitie van me. Ik kreeg slechts vier euro. Allejezus, zo weinig heb ik nog nooit in mijn hoed gekregen. Maar ik dacht: het zij zo. Het gaat mij niet om het geld. Waar gaat het wel om? Ik weet het nog niet precies. 

Ik ging naar mijn hotel, daarna ging ik eerst wat eten halen. Die avond ging ik de metro weer in en ik zong een uur of twee. Voor mijzelf en voor de mensen die misschien geraakt worden. Omdat zij iets herkennen, of omdat zij een bijzondere herinnering krijgen bij een liedje. Ik zie veel in de metro.

Dit is wat ik op facebook plaatste.

20 augustus: Wat ik aan het doen ben...ik weet t niet... Zit ineens in Parijs... gisteren om deze tijd wist ik nog niet eens dat ik vanavond hier zou zitten... Het is al laat in de metro ...op een moment dat er geen metro langskomt - en dus ook geen mens - zie ik hoe een man betrapt wordt door de politie ( hij stond er blijkbaar illegaal spullen te verkopen). Ik word altijd zenuwachtig van politie, heb vroeger wel wat incidenten ervaren, vandaar... Dus m'n muzikale concentratie is eventjes weg...maar ..for God sake...terwijl ze die man afvoeren..: ze zwaaien gewoon gezellig naar me...! Ze kennen me nog gewoon van vorige keer haha

21 augustus: 

Lieve mensen, dank voor jullie berichtjes, ik zag het ff helemaal niet meer zitten en vertrok hals over kop naar Parijs, in all my lonelyness. Maar het is okay. In de métro heb ik veel gezien, ik weet dat ik met m'n hallelujah gezang voorbijgangers kan raken, maar dit is wederzijds. Ik zie mijzelf in de spiegel, de zelfkant van de maatschappij trok mij al vanaf mijn hele vroege jeugd. Gisteravond was er een jong meisje, verslaafd en zeer verdrietig. Ze danste op mijn liedjes en daarna zat ze in een hoekje met een oude knuffel tegen zich aangedrukt. Een oude alcoholist kwam bij me zitten en viel in slaap. Twee Parijzenaar bleven minstens een half uur recht voor me staan luisteren, ik wilde een CD geven maar was ze helaas vergeten, zoals gewoonlijk. Ze bedankten me terwijl ik eigenlijk zelf dankbaar ben dat ik hier mezelf en hun hoor. Dit had ik nodig. 

Ik ben even weggeweest zonder dat ik serieus wist of ik terug zou komen. Maar het gaat lukken. Zoals het al mijn hele leven lukt. Ik ben bijna THUIS XXX

Dimanche dernier je suis allé à mon école. Comme vous le savez, je suis enseignante et je voulais organiser un peu la classe. C'est ce que j'ai fait. Je venais de rentrer de France une semaine, où il faisait beau et où je jouais beaucoup dans la rue avec Mario.

Quand je suis rentré chez moi à vélo, je suis devenu très déprimé. Je n’étais pas assez accusé pour guider correctement un groupe d’enfants la semaine prochaine, je le sentais bien. La météo aux Pays-Bas était mauvaise et j'étais fatiguée. J'ai décidé de réserver un billet pour Paris. Parce que le temps était meilleur là-bas et que je peux jouer dans le métro. Dans le métro parisien, je chante qui je suis. Mieux vaut chanter dans la rue car il y a plus de contacts avec le public. Mais les catacombes ou Paris ont quelque chose de spécial. Les gens sont pressés et inquiets. Et fatigué. Et régulièrement perdu. Même les enfants qui sont emportés par leurs parents ne semblent pas heureux.

C'est un état d'esprit dans lequel je me reconnais parfois. Heureusement, il y a aussi des gens un peu plus détendus qui sourient ou lèvent les pouces quand je joue là-bas.

En outre, il y a des alcooliques vivants, des toxicomanes et des vagabonds. Les gens avec peu d'argent mendiant. Les personnes qui amènent leurs enfants à demander de l’argent aux voyageurs.

J'ai fait une audition ce printemps pour jouer dans le métro parisien. C'est pourquoi je suis protégé. Si quelque chose ne va pas, alors la police est là.

Mais j'aime chanter pour la foule qui passe. Pour moi-même. C'est presque une méditation. Je pense que c'est la meilleure chose à faire pour les personnes perdues et solitaires. C'est comme ça que je me connais depuis ma plus tendre enfance. Un désir de la nature et de l'essence de moi-même. Et c'est pourquoi je chante.

J'ai décidé de prendre le premier train pour Paris et c'était lundi matin à 7 heures.

Quand je suis arrivé, j'ai immédiatement commencé à chanter à la gare de la République. Personne n'a pris note de moi. Je n'ai reçu que quatre euros. Merde, je n'ai jamais eu si peu de chapeau. Mais je pensais qu'il en soit ainsi. Je ne suis pas préoccupé par l'argent. De quoi s'agit-il? Je ne sais pas encore exactement.

Je me suis habitué à mon hôtel, puis je me suis d'abord habitué à aller chercher de la nourriture. Ce soir-là, je suis retourné dans le métro et j'ai chanté pendant une heure ou deux. Pour moi et pour les personnes qui pourraient être touchées. Parce qu'ils reconnaissent quelque chose ou parce qu'ils ont une mémoire spéciale avec une chanson. Je vois beaucoup dans le métro.

J''ai ecrit en Facebook: 

(20 Augustus) 

Ce que je fais ... Je ne sais pas ... Tout à coup à Paris ... Hier à cette heure, je ne savais même pas que je serais assis ici ce soir ... Il est tard dans le métro .. À la fois Quand aucun métro ne passe - et donc qu'il n'y a personne autour de moi - je vois un homme se faire prendre par la police (apparemment, il vendait des choses illégalement). Je suis toujours nerveux de la part de la police, j'ai déjà eu quelques incidents dans le passé, alors ... Donc, ma concentration musicale a disparu un instant ... ils me saluent gentiment ...! Ils me connaissent depuis la dernière fois, haha

21 août

Chers gens, merci pour vos messages, je ne les ai plus vus et je suis parti à destination de Paris dans toute ma solitude. Mais c'est bon. J'ai beaucoup vu dans le métro, je sais qu'avec mon chant d'alléluia, je peux frapper les passants, mais c'est réciproque. Je me vois dans le miroir, les franges de la société m'attirent depuis ma plus tendre enfance. Hier soir, il y avait une jeune fille, accro et très triste. Elle a dansé sur mes chansons puis elle s'est assise dans un coin avec un vieux câlin appuyé contre elle. Un vieil alcoolique s'est assis avec moi et s'est endormi. Deux parisiennes se sont placées devant moi pendant au moins une demi-heure. Je voulais donner un CD mais malheureusement, elle avait oublié, comme d'habitude. Ils m'ont remercié alors que je suis vraiment reconnaissant de m'entendre ici et avec eux. J'avais besoin de ça.

Je suis parti un moment sans savoir si je reviendrais. Mais ça va marcher. Comme cela a fonctionné toute ma vie. Je suis presque à la maison XXX

Busking in France (Streetlife...)

Just got back from two weeks busking in the South of France. I shared some postings on facebook and I will share them here again. For Dutch translation scroll down!
On the video we play a Sandy Denny song but then it was 12 o'clock and the churchbells started ringing every two minutes.

August 7
"I'm going with Mario to the square in front of Palais des Papes. This is not very easy for me, but I would still like to sing again. Mario always says: you play for me. But I play for others and there are passers-by who sometimes find it really nice and beautiful, that's what I want to give it for. But today there was a beggar in the street, she was very angry with me because I was in her street. I left, later I came back because she was gone. Yet she suddenly came back and told me to sing further on. I understand how it works, I even know very well how it works with street people. But I thought: merde, this is my place from 2 years ago and she is now sitting with me, I will sing for her. She found in, she gave me her cup. I sang to death, but it was heavy. She left and gave me the confidence that I would sing for her. She was like a child and said: we are going to share it.

Such a plastic cup does not work so well, but people threw something in. Later I looked for her in the streets of Avignon, and I gave her the cup. For a moment, but also for a moment, I saw a smile on her face. But I was also irritated and said (in French) that she should stay with me next time. I sing my head off and then she starts doing different things ... Avignon has changed. Life on the street is harder and ordinary people seem richer."


August 8

"Bonjour! This morning my great friend came to me and I enthusiastically shouted from afar: "Bonsoir madame!" To which she said: "Non, c 'est pas bonsoir, il faut dire" bonjour. (Sorry, Cik wasn't fully awake yet ...)

But the ice is broken, she put her cup next to me and said that she was going to walk around. When she came back I had put some change in it, because I am diagonally opposite her place. It is just like among musicians: you don't sit in each other's place ... when she came back we had a relaxed conversation, although she saw that I had much more in my hat than I shared with her. But that was right, I had been singing for an hour for it. The shopkeepers also came to look around the corner when she showed herself fairly committed when I said that I had a little sore throat.

Most (down-to-earth) street people are vulnerable, but this is a tough lady, I have to admit ... a big mom who stands up for her rights. Too bad I don't have a picture of her. Her name is Anyta."

August 9
"The street is so confronting ... today I sang and a child passed by ... not older than six years old ... he swirled in front of me while I sang ... and my first selfish thought was that I thought he was a bit of a joke with especially halellujage singing, he behaved in a way that I could not place right away :)

But after a few seconds I saw how he looked straight at me, a look that touched me ... and suddenly I knew it .... (... with anger at myself because I felt once again being wrongly rejected) and I stopped singing and asked:

"as-tu perdu ta mère?" (Have you lost your mother?)

And he nodded. The desperation of that child and that he came to me ...

I said a few times, grabbing his arm, "Reste avec moi" (stay with me), and the child nodded.

Somehow I remembered someone in the street calling out to a child, but in the meantime I thought: shit what shall I do now with this child who is now clinging to me here ...

And then I saw a mother in the distance and I said that I heard his mother and thank goodness it was. What I find so striking is that in the first instance you relate the world to yourself in such a way (I was only concerned with music) but that someone from an entirely different context unexpectedly appeals to you. I am so happy that I saw that the child came to me and that I just did not stay in my own whiny world. Today's lesson: sometimes someone really needs you. Open your eyes for that.


August 9

Tonight we played at the terrace of a special cinema, Utopia in Avignon. When we arrived they were already expecting us, we immediately got a table at the place where we would make music, because: first good food :)

Very hospitable reception from the cinema crew and a nice audience. Also nice with our new Danish friends Helle Houkjær and Jesper Skibber :)) Vive la France!

"
August 10

This morning we said goodbye to Avignon, and also to my new girlfriend Anyta, about whom I wrote in other postings. Just not in the picture (which is why I think I can place it on fb) but I can hear it well. I do think she could sing well: the guitar blues. She has a nice hoarse voice. Nice to experience again, better not to have prejudices on people who live so differently from you.

Au revoir! X

Before we left to Avigon we've been playing in Nimes, Uzes and Genolhac. In Genolhac we played on a terrasse of an 800 years old hotel. This was very nice to do. By the way, it's always great to play in the south of France, it never happened to me that I had problems with the police. It's all still possible up there! Vive la France!

Nederlands: 

Ik ga zo met Mario naar het plein voor Palais des Papes. Dit is niet heel makkelijk voor mij, maar toch zou ik hier graag nog eens willen zingen. Mario zegt altijd: je speelt voor mij. Maar ik speel voor anderen en er zijn voorbijgangers die het soms echt leuk en mooi vinden, daar wil ik het graag voor geven. Maar vandaag was er in de straat een bedelares, ze was erg boos op me, want ik stond in haar straat. Ik ging weg, later kwam ik terug omdat ze weg was. Toch kwam ze ineens terug en ze zei dat ik verderop moest zingen. Ik snap hoe het werkt, ik weet zelfs heel goed hoe het werkt met straatmensen. Maar ik dacht: merde, dit is mijn plek van 2 jaar terug en zij komt nu maar bij mij zitten, ik zal voor haar zingen. Ze vond in, ze gaf me haar bekertje. Ik zong me te pletter, maar het was zwaar. Zij ging weg en gaf mij het vertrouwen dat ik voor haar zou zingen. Ze was als een kind en zei: we gaan het verdelen he.
Zo n plastic beker werkt niet zo goed, maar mensen gooiden er toch wat in. Later zocht ik haar in de straten van Avignon, en gaf ik haar het bekertje. Heel even, maar dan ook heel even, zag ik een glimlach op haar gezicht. Maar ik was ook geïrriteerd en zei ( in het Frans) dat ze volgende keer bij mij moest blijven. Ik zing me suf en dan gaat zij ff lekker andere dingen doen... Avignon is veranderd. Het leven op straat is harder en de gewone mensen lijken rijker. 

"

De straat is zo confronterend... vandaag zong ik en er liep een kind voorbij...niet ouder dan een jaar of zes...hij draalde voor m'n neus terwijl ik zong..en m'n eerste egoïstische gedachte was dat ik dacht dat hij een beetje de draak stak met mn halellujagezang, hij gedroeg zich op een manier die ik niet meteen goed kon plaatsen :)

Maar na een paar seconden zag ik hoe hij mij recht aankeek, een blik die me raakte... en ineens wist ik het....(...met boosheid naar mezelf omdat ik me in eerste instantie weer eens onterecht afgewezen voelde), en ik stopte met zingen en vroeg:
"as-tu perdu ta mère?" ( Ben je je moeder kwijt?)
En hij knikte. De wanhoop van dat kind en dat hij juist naar mij toe kwam...
Ik zei een paar keer, terwijl ik zijn armpje beetpakte, : "Reste avec moi" ( blijf bij mij) , en het kind knikte.
Ergens herinnerde ik mij dat ik iemand door de straat al hoorde roepen naar een kind, maar ondertussen dacht ik: shit wat zal ik nu doen met dit kind dat zich hier nu vastklampt aan mij...
En toen zag ik in de verte een moeder en ik zei dat ik z'n moeder hoorde en godzijdank was dat ook zo. Wat ik nou zo treffend vind, is dat je in eerste instantie de wereld zo op jezelf betrekt ( ik was alleen maar bezig met muziek) maar dat vanuit een totaal andere context iemand onverwachts een beroep op je doet. Ik ben zo blij dat ik zag dat t kind naar mij toe kwam en dat ik net ff niet in m'n eigen zeikerige wereldje bleef. Les van vandaag: soms heeft iemand je nodig, echt nodig. Open je ogen voor dat.


We hebben vanavond voor het terras gespeeld van een bijzondere bioscoop,: Utopia in Avignon. Toen we aankwamen verwachtten ze ons al, we kregen meteen een tafeltje op de plek waar we dan muziek zouden maken, want: eerst lekker eten :)
Erg gastvrij ontvangst van de cinemacrew en een fijn publiek. Ook gezellig met onze nieuwe Deense vrienden Helle Houkjær en Jesper Skibber :)) Vive la France! 


Bonjour! Vanmorgen kwam m'n grote vriendin naar me toe en enthousiast riep ik al van verre: 'Bonsoir madame!' Waarop ze belerend zei: 'Non, c' est pas bonsoir, il faut dire 'bonjour'. ( Sorry,cik was nog niet helemaal wakker...)
Maar het ijs is gebroken, ze zette haar bekertje naast me en zei dat ze even wat rond ging lopen. Toen ze terug kwam had ik er wat kleingeld in gedaan, ik zit namelijk schuin tegenover haar plek. Het is net als onder muzikanten: je gaat niet op elkaars plek zitten...toen ze terugkwam hadden we een relaxed gesprek, al zag ze dat ik veel meer in m'n hoed had dan ik met haar deelde. Maar dat was terecht, ik had er al een uur voor gezongen. De winkeliers kwamen ook even om het hoekje kijken toen ze zich redelijk begaan toonde toen ik zei dat ik een beetje keelpijn had.
De meeste (nuchtere)straatmensen zijn kwetsbaar, maar dit is een pittige dame, dat moet ik toegeven...een big mama die opkomt voor haar rechten. Jammer dat ik geen foto van haar heb. Ze heet Anyta.


Vanmorgen hebben we afscheid genomen van Avignon, en ook van mijn nieuwe vriendin Anyta, waarover ik in andere postings schreef. Net niet in beeld (daarom kan ik m volgens mij wel plaatsen op fb) maar wel goed te horen. Ik denk inderdaad dat zij goed zou kunnen zingen: de gitanesblues. Ze heeft een mooie hese stem. Mooi toch, om weer te ervaren beter geen vooroordelen te hebben op mensen die zo anders leven dan jij. 



Au revoir! X